Πού το πάει ο Γαβριήλ;

Στην ψήφιση του αυγουστιάτικου και τρίτου Μνημονίου, βουλευτής της κυβέρνησης είχε παρομοιάσει την κατάσταση με ένα δωμάτιο που δεν έχει παράθυρο, «τι κάνεις; Χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο». Σε μια παραλλαγμένη εκδοχή της παραβολής, τοποθετημένη χρονικά στο διάστημα από την προκήρυξη των εκλογών και έπειτα, σε ένα τέτοιο δωμάτιο βρίσκεται ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Ξαφνικά μια χαραμάδα ανοίγει και μπαίνει φρέσκο αεράκι. Νιώθει τη δροσιά του και θέλει να βγει έξω, αλλά κοιτάζει πίσω του και βλέπει τον Τσίπρα και τον Τσακαλώτο δεμένους. Τι επιλέγει τελικά; Να μείνει κοντά τους.

Ο κύκλος της εσωστρέφειας άνοιξε για τον Σακελλαρίδη κατά τον ανασχηματισμό του περασμένου Ιουλίου, οπότε έπαψε να είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος. Το γεγονός είχε προκαλέσει τότε πολλές σκιές, με τον 35χρονο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ να ξεκαθαρίζει ότι κουράστηκε από τα καθήκοντά του. Αλλωστε δεν είχε περάσει και λίγα στο συγκεκριμένο αξίωμα. Ηταν το πρόσωπο που έπρεπε να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις και να πείσει για τους λόγους που η πρώτη αριστερή κυβέρνηση, κόντρα στις δεσμεύσεις της, οδηγήθηκε στην υπογραφή νέου Μνημονίου.  

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ  Ή ΑΔΥΝΑΜΙΑ; Από τότε ο κύκλος δεν έκλεισε. Αντίθετα, συνοδεύτηκε από ένα είδος απομόνωσης – μολονότι κατά την προεκλογική περίοδο φάνηκε προς στιγμή ότι ο Γαβριήλ επανήλθε. Με τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και την επανεκλογή της κυβέρνησης, οι αρνήσεις του έσπασαν κάθε ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα. Απέρριψε τις προτάσεις να αναλάβει το υπουργείο Παιδείας, όπως και αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών αλλά και κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος. Ακόμα και σήμερα, βέβαια, σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις παραδέχεται πως στις συνεδριάσεις στην Ολομέλεια οριακά κρατιέται για να μην απαντήσει στις επιθέσεις των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ.

«Ο Γαβριήλ σνομπάρει». Ηταν μια στάση που επιχειρήθηκε να του χρεωθεί το τελευταίο διάστημα. Οπως και ότι έχει μελλοντικές βλέψεις για την ηγεσία του κόμματος. Οτι είναι, δηλαδή, «δυνάμει δελφίνος που επιλέγει να κρατήσει χαμηλούς τόνους προκειμένου να μείνει στο απυρόβλητο και να μη φθαρεί». Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ωστόσο, όχι μόνο δεν κοιτάει αφ’ υψηλού το κόμμα στο οποίο ανήκει από το 1999, αλλά είναι έτοιμος να υπερψηφίσει όλα τα νομοσχέδια της νέας κυβέρνησης. Ανάλογη στάση σκοπεύει να κρατήσει και η ομάδα των 53, η οποία σε καμία περίπτωση δεν φιλοδοξεί να αντικαταστήσει την Αριστερή Πλατφόρμα. Αυτή μάλιστα ήταν μία απόφαση που είχε ληφθεί εξαρχής, πόσω μάλλον τώρα που δρομολογούνται οι διαδικασίες για το Συνέδριο.

Οι ηγετικές φιλοδοξίες δεν υπάρχουν στο μυαλό του Σακελλαρίδη ούτε ως αστείο. Για παράδειγμα, πιο εύκολα μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να διδάσκει σε ένα αμφιθέατρο σε λίγα χρόνια, παρά να συνεχίσει να αναλαμβάνει νέα αξιώματα – πόσω μάλλον να επιχειρήσει να γίνει «Τσίπρας στη θέση του Τσίπρα».

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ. Με τον Πρωθυπουργό δεν βρίσκονται πλέον σε κοντινά γραφεία στο Μέγαρο Μαξίμου, εξακολουθούν όμως να διατηρούν πολύ καλές σχέσεις. Προεκλογικά είχαν κάνει και μια μεγάλη – ιδιαιτέρως εξομολογητική – συζήτηση οι δυο τους, από την οποία βγήκαν με περισσότερη κατανόηση ο ένας για τον άλλο. Τότε ο Γαβριήλ τού είχε πει ότι θα βάλει όλες τις δυνάμεις του για να κερδίσουν και να μη χρειαστεί να συνεργαστούν με κανέναν.

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ. Εξάλλου μπορεί να πέρασε σε περίοδο «αγρανάπαυσης», ήταν όμως αδύνατο για τον Σακελλαρίδη να μην κατέβει υποψήφιος στις εκλογές του περασμένου Σεπτεμβρίου. Είχε ζήσει από κοντά όλη τη μάχη της διαπραγμάτευσης και είχε συνειδητοποιήσει από νωρίς ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος από αυτόν που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν χαρίζεται στους πρώην «συντρόφους», οι οποίοι περίμεναν στη γωνία για να επιτεθούν και να αποχωρήσουν. Τους χωρίζει μάλιστα σε δύο ομάδες. Εκείνους που ήθελαν να πιστεύουν ότι υπήρχε άλλη επιλογή – χωρίς όμως να αποδεικνύουν με ρεαλιστικά επιχειρήματα ποια είναι αυτή – για να έχουν έναν λόγο να συνεχίζουν να ζουν. Και αυτούς που δεν είχαν πολιτική συγκρότηση ούτε συναίσθηση για να αντιληφθούν τι είχε συμβεί.

Ο Σακελλαρίδης μπορεί να μην εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής μάχης, να έχει απομακρυνθεί από τις κομματικές συγκεντρώσεις και τις συναντήσεις με τους 53. Εχει όμως καθημερινή παρουσία στη Βουλή και έτσι σκοπεύει να συνεχίσει. Παράλληλα αυτή την περίοδο διαβάζει για να ολοκληρώσει τη διδακτορική διατριβή του. Ισως το ιδανικότερο σενάριο για εκείνον θα ήταν να είχε εκλεγεί δήμαρχος Αθηναίων. Ακόμα και αν το Σάββατο πριν από τις εκλογές του δεύτερου γύρου είχε ασπρίσει από τον φόβο του στο ενδεχόμενο της νίκης του – που μόνο ανέφικτη δεν έμοιαζε.