Οι ανικανοποίητοι της Κεντροαριστεράς

Για την Κεντροαριστερά η εκλογική νεκροψία φαινόταν καθαρή. Ο χαμένος ήταν Το Ποτάμι – που απώλεσε 42% της εκλογικής δύναμής του. Κερδισμένο το ΠΑΣΟΚ. Ομως τα νούμερα δεν λένε όλη την αλήθεια. Ενας δεύτερος, πιο νηφάλιος υπολογισμός θολώνει κάπως την εικόνα που είχε χτιστεί πανηγυρικά τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά τις εκλογές. Και τοποθετεί σε νέο πλαίσιο τις συζητήσεις για το πού πρέπει να προσανατολιστούν τα δύο κόμματα που, παρά τις διαφορές τους, έχουν μία ομοιότητα: είναι βιώσιμα μόνο ως δυνητικοί κυβερνητικοί εταίροι.

Η ανάλυση της εκλογικής επίδοσης του ΠΑΣΟΚ από παράγοντες πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι ρόδινη. Στις εκλογές του Ιανουαρίου το ΠΑΣΟΚ είχε συγκεντρώσει 4,68%, δηλαδή 283.482 ψήφους. Η ΔΗΜΑΡ το 0,49%, που μεταφράζεται σε 29.820 ψήφους. Το ΚΙΔΗΣΟ 2,47% ή 152.557 ψήφους. Αν λοιπόν σχεδόν εννέα μήνες πριν είχαν αφήσει στην άκρη τις μεταξύ τους κόντρες και είχαν κατέβει μαζί, θεωρητικά θα είχαν ψηφιστεί από 465.859 ψηφοφόρους – ή αν προτιμάτε το 7,64% του εκλογικού σώματος. Στις πρόσφατες εκλογές όμως η Δημοκρατική Συμπαράταξη, η συνεργασία δηλαδή ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, πήρε το 6,28% των ψήφων, ήτοι 341.390 ψήφους.

Με δυο λόγια, ουσιαστικά η μεταγραφή των υπό τον Θεοχαρόπουλο δημαρικών αλλά και η απόφαση του ΓΑΠ να μην κατέβει αφήνοντας τη δεξαμενή δυνητικών ψηφοφόρων ελεύθερη δεν τους ωφέλησε εκλογικά. Μπορεί να κατόρθωσαν να βρεθούν μπροστά από το κόμμα του Θεοδωράκη, τα αποτελέσματα ωστόσο δεν ήταν ακριβώς τα αναμενόμενα. Και δεν είναι λίγοι πια αυτοί που το επισημαίνουν. Το χειρότερο μάλιστα, σύμφωνα με το εκσυγχρονιστικό μπλοκ, είναι πως σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη υπολείπονται του Ποταμιού γύρω στις τέσσερις μονάδες. «Αν η δύναμή μας είναι μόνο οι ηλικιωμένοι αγρότες, αυτό δεν είναι άραγε η καταστροφή;» διερωτάται προβεβλημένο στέλεχος.

Ο διµέτωπος και το παράθυρο

Στη Σεβαστουπόλεως, από την άλλη, δεν δίστασαν εξ αρχής να δηλώσουν την απογοήτευσή τους. Από τους 373.868 ψηφοφόρους των πρώτων εκλογών του έτους έχασαν τους 151.702. Τα προβλήματα φαίνεται να έγιναν πιο έντονα κατά τη διαδικασία της αυτοκριτικής. Τα στελέχη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ξεκίνησαν τις κρούσεις για συνεργασία  και οι ποταμικοί απάντησαν με έναν διμέτωπο όχι μόνο κατά της κυβέρνησης αλλά και κατά του ΠΑΣΟΚ. Το σλόγκαν τους είναι «δεν συνεργαζόμαστε με το παλιό», ενώ στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις επικαλούνται μονότονα ως σκιάχτρο την επάνοδο του Κώστα Λαλιώτη. Αυτή φαινόταν να είναι η γραμμή.

Ωσπου, ξαφνικά αυτή την εβδομάδα ο Σπύρος Λυκούδης σε δύο συνεντεύξεις του στα ερτζιανά, όταν ρωτήθηκε για το ψυχροπολεμικό κλίμα απάντησε πως οι σχέσεις των δύο κομμάτων «θα έπρεπε να είναι φιλικές και όχι επίθεσης» επειδή κινούνται στον ίδιο χώρο.

Σύμφωνα με παλαιό στέλεχος του Ποταμιού, πάντως, οι εκ της ΔΗΜΑΡ προερχόμενοι «παρότι μιλούν για την ανάγκη συμμετοχής του Ποταμιού στην ανασύσταση της Κεντροαριστεράς, μένουν απλώς στη θεωρία. Πρακτικά ξορκίζουν οποιαδήποτε επαφή με το ΠΑΣΟΚ της Φώφης και τους παλιούς τους συντρόφους». Ο ίδιος ο Λυκούδης μάλιστα έσπευσε να επισημάνει στο ραδιόφωνο ότι «η λογική “έχω πάρει εγώ 6% δεν έρχεται και το 4% να κολλήσει να το κάνουμε 10% μήπως παίξουμε ρόλο” είναι προχειρότητες».

Η άνεση της αντιπολίτευσης

Στο ΠΑΣΟΚ, πάλι, οι εναπομείναντες διαδρομιστές προβληματίζονται αν ο πρώην αρχηγός είναι ακριβώς στο ίδιο μήκος κύματος με τη διάδοχό του. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος θα ήθελε το κόμμα σε γραμμή «ολικού πολέμου» με τον ΣΥΡΙΖΑ – γραμμή που δεν ταυτίζεται ακριβώς με τις διαθέσεις της νέας ηγεσίας.

Προς στιγμήν, η διαφορά δεν έχει γίνει αισθητή γιατί, όπως λέγεται, στην ουσία Γεννηματά και Βενιζέλος συμφωνούν στο σημαντικότερο. Ποιο είναι αυτό; Οπως το θέτει παλαιός κοινοβουλευτικός, «εμείς δεν θα κάνουμε τους χρήσιμους ηλίθιους του Τσίπρα». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η μόνη περίπτωση να βοηθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα είναι αν προωθήσει διαρθρωτικές αλλαγές. Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να νιώθει άνετα στην αντιπολίτευση, που του δίνει την ευχέρεια να μην είναι ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε με τη ΝΔ. Είναι μια ευχέρεια που θα διαρκέσει, όπως παραδέχονται πηγές του κόμματος, όσο και η σταθερότητα της κυβέρνησης.