Ανδρέας Παπαμιμίκος: Γαλάζιος τζίτζικας

«Είμαι 36 ετών. Ασχολήθηκα με την πολιτική για πρώτη φορά στα 19 μου στο Πανεπιστήμιο και προέρχομαι από μια οικογένεια στη Λάρισα, που ουδέποτε είχε σχέση με την πολιτική. Τον Απρίλιο 2010 εκλέχθηκα πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ (…), τον Ιούλιο του 2013, η Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας με εξέλεξε Γραμματέα της (…). Εκείνη την εποχή, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο τότε 38άρης Αλέξης Τσίπρας. Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, ο τότε 34άρης Νίκος Ανδρουλάκης και γενικά οι νέοι ήταν στη μόδα. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Οσο καλά και αν είχε πάει η θητεία μου ως επικεφαλής της ΟΝΝΕΔ (αν είχε πάει) και όσο και αν πίστευε σε μένα ο Αντώνης Σαμαράς… ίσως ο βασικός λόγος που έγινα γραμματέας να ήταν αυτός».

Η παραπάνω παράγραφος ανήκει στον Ανδρέα Παπαμιμίκο. Την έγραψε στις 4 Αυγούστου και την ανέβασε στην ιστοσελίδα του. Οντως, όταν τον πρότεινε ο Σαμαράς για την κορυφαία κομματική θέση, η Συγγρού ήταν – και πάλι – σε μια φάση αναζήτησης του αντι-Τσίπρα. Κάπως έτσι, ο Θανάσης Μπούρας εκ μέρους της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ τον ανακήρυξε ομόφωνα γραμματέα του κόμματος, μιας και δεν υπήρξε άλλος υποψήφιος. Την αρχή την είχε κάνει το ΠΑΣΟΚ αναθέτοντας ανάλογα καθήκοντα στον Νίκο Ανδρουλάκη. Μετά τη συντηρητική παράταξη ακολούθησε και η ΔΗΜΑΡ, που πριν εξαϋλωθεί εκλογικά και αποκτήσει πρόεδρο τον Θεοχαρόπουλο είχε γραμματέα τον Θεοχαρόπουλο. Το Μνημόνιο, με δυο λόγια, έκανε τη βουτιά στην κομματική επετηρίδα μόδα, αναδεικνύοντας σε μεγαλύτερο ατού του πολιτικού άνδρα ένα τρία ή τέσσερα ως πρώτο νούμερο της ηλικίας του.

Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι η γενιά των τριαντάρηδων που ανέλαβε υψηλά κομματικά πόστα σπανίως παράγει ειδήσεις πλην αυτών που φιλοξενούν οι παραπολιτικές στήλες των εφημερίδων. Ο Παπαμιμίκος ξαναβρήκε μια θέση στις σελίδες του πολιτικού ρεπορτάζ αυτήν την εβδομάδα όταν οι παροικούντες τo μεϊμαρακικό στρατόπεδο – αλλά και συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη – τον κατηγόρησαν ότι, αν και οφείλει να είναι αμερόληπτος ως προεδρεύων της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής, κινείται υπογείως για την προώθηση της υποψηφιότητας Τζιτζικώστα.

Οι κακές γλώσσες στο κόμμα τού καταλογίζουν μια θητεία στη νευραλγική θέση του γραμματέα στην οποία η ΝΔ μετρά ήδη τέσσερις σερί ήττες. Από τις ευρωεκλογές πέρυσι μέχρι και τις πρόσφατες εθνικές. Τι κι αν αυτός κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια; Μέχρι και κείμενο ποστάρισε στο facebook λίγες ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες της 20ής Σεπτεμβρίου καλώντας «αυτούς που μέχρι αυτή τη στιγμή σκέφτονται να ψηφίσουν μεταρρυθμιστικές δυνάμεις όπως Το Ποτάμι, να στηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία». Με αποτέλεσμα να εξοργίσει ακόμη και τους φίλα προσκείμενους στην αξιωματική αντιπολίτευση χρήστες των σόσιαλ μίντια. Ηταν κατά την άποψή τους πολιτικά unfair και έκανε κακό στο κόμμα.

Οι αντίπαλοί του ακόμη θυμούνται και την ανάμειξή του το μακρινό 2004 στη λεγόμενη ΟΝΝΕΔ ΑΕ, μία σειρά εταιρειών αστικού χαρακτήρα της ΟΝΝΕΔ που απορροφούσαν κρατικές επιχορηγήσεις. Ο ίδιος υποστήριζε ότι συστάθηκαν ώστε η οργάνωση να αποκτήσει ΑΦΜ και να διοργανώνει εκδηλώσεις. Δύο χρόνια μετά εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από την προεδρία της ΟΝΝΕΔ Θεσσαλονίκης, αλλά κάθε άλλο παρά εξαφανίστηκε. Προσέφερε τις υπηρεσίες του στα διοικητικά συμβούλια της ΕΥΑΘ και της Τραμ ΑΕ, επί υπουργίας Ευριπίδη Στυλιανίδη.

Αυτό που παρέλειψε να σημειώσει ο «νεότερος γραμματέας της παράταξης» ξαναγράφοντας το βιογραφικό του και παραδεχόμενος τον βασικό λόγο για τον οποίο κέρδισε μια ζηλευτή θέση στη νεοδημοκρατική πυραμίδα είναι ότι οι 35άρηδες δεν έχουν μόνο κοινό χαρακτηριστικό την ηλικία. Δεν ακολούθησαν τη μοίρα της γενιάς τους: πτυχία, μεταπτυχιακά, ανεργία, μετανάστευση. Είχαν όλοι τους πιο ευθύγραμμη πορεία. Επωάστηκαν στις κομματικές νεολαίες, μαθαίνοντας μόνο τη γλώσσα των κομματικών κλισέ. Ακόμη και όταν το πρόσωπό τους είναι αρκετά φρέσκο τηλεοπτικά ώστε να ανταγωνίζεται εικονικά το «παλαιό κομματικό σύστημα», είναι και οι ίδιοι προϊόντα αυτού του συστήματος.

Ο νυν γραμματέας της ΝΔ έχει χτίσει το βιογραφικό του με κομματικά αξιώματα: μέλος της Γραμματείας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Θεσσαλονίκης, μέλος της Κεντρικής Γραμματείας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Θεσσαλονίκης, τρις εκλεγμένος στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ. Πού χρόνος για άλλες δουλειές, όταν σε καλεί το κομματικό καθήκον;

Το 2010, με τη στήριξη της Ντόρας Μπακογιάννη – ή μάλλον για να είμαστε πολιτικά ορθοί, στελεχών προσκείμενων σε αυτήν – και του Ευριπίδη Στυλιανίδη γίνεται ο πρώτος πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ που εξελέγη από τη βάση με ποσοστό 55,91%, που μεταφραζόταν σε 23.655 ψήφους σε σύνολο 43.221. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ εκείνης της εποχής, ο ανθυποψήφιός του Κώστας Χατζής είχε καταγγείλει «διπλοψηφίες σε πολλές κάλπες κυρίως πανεπιστημίων της συμπρωτεύουσας» αλλά «τελικά αποδέχθηκε τη διαδικασία και το αποτέλεσμα».

Η καταγγελλόμενη εμπλοκή του στην εσωκομματική κούρσα εκλαμβάνεται ως αναμενόμενη συνέχεια αυτής της σταδιοδρομίας. Μπορεί να μην έχει δοκιμαστεί στο ανοιχτό γήπεδο, αλλά έχει την πείρα για να «τζιτζικίζει». Ξέρει πώς γίνονται οι εσωκομματικές δουλειές. Κι ας μην είναι – όπως έλεγε και ο Τζέιμς Μπάρι, ο δημιουργός του Πίτερ Παν – καν αρκετά νέος για να τα ξέρει όλα.

Είπε:
Το αποτέλεσμα σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις θα είναι θετικό για την παράταξή μας 
(Σε συνέντευξη Τύπου πριν από τις τελευταίες εκλογές) 

Είπαν γι’ αυτόν:
Ο κ. Παπαμιμίκος είναι απλό μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής, ο οποίος και προεδρεύει 
Βαγγέλης Μεϊμαράκης