[Διαστάσεις] Ενα χωριό ανυπόταχτων Ελλήνων

Ας κάνουμε μια ανακεφαλαίωση. Στην Ισπανία, οι δημοσκοπήσεις για τις εκλογές του Δεκεμβρίου δίνουν τα δύο παραδοσιακά κόμματα (Σοσιαλιστικό και Λαϊκό) πολύ μπροστά από το Podemos και το Ciudadanos. Το ίδιο συμβαίνει και στην Πορτογαλία, όπου δεν αποκλείεται μάλιστα ο κεντροδεξιός Πέντρο Πάσος Κοέλιο να νικήσει την άλλη Κυριακή, και ας εφάρμοσε σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα. Στη Γαλλία, το κόμμα που καλπάζει είναι το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, όχι η Αριστερά του Μελανσόν. Στην Ιταλία, ο Ματέο Ρέντσι απειλείται από τα δεξιά του, όχι από τα αριστερά του. Στη Βρετανία, μπορεί ο Τζέρεμι Κόρμπιν να έκανε την έκπληξη κερδίζοντας τη μάχη για την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, αλλά οι σύντροφοί του περιμένουν το πρώτο του στραβοπάτημα για να κινήσουν τις διαδικασίες ανατροπής του.

Οσο για τη Γερμανία, ναι, η καγκελάριος Μέρκελ για πρώτη φορά αμφισβητείται σοβαρά. Εξαιτίας, όμως, όχι της επιμονής της στη λιτότητα αλλά του σκανδάλου της Φολκσβάγκεν.

Με λίγα λόγια, η ριζοσπαστική Αριστερά δεν τραβάει. Η κατάσταση δεν είναι ρόδινη ούτε για την παραδοσιακή Αριστερά, η οποία αγωνίζεται να αρθρώσει σύγχρονο πολιτικό λόγο σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, από την οικονομική κρίση μέχρι το Προσφυγικό. Η εποχή μας είναι συντηρητική, αυτό είναι εμφανές, τα αντανακλαστικά είναι αμυντικά, ο φόβος υπερισχύει της ελπίδας. Για να παραφράσουμε τον Αστερίξ, όλη η Ευρώπη βρίσκεται υπό δεξιά κατοχή. Ολη; Οχι! Ενα χωριό ανυπόταχτων Ελλήνων αντιστέκεται ακόμη και θα αντιστέκεται για πάντα στους εισβολείς.  

Οσοι είχαν επενδύσει στην αριστερή παρένθεση είδαν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε για να μείνει. Οι λόγοι είναι πολλοί, με έναν από τους βασικότερους την ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για έναν προστάτη. Καταλυτικό ρόλο όμως παίζει και η ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να ελίσσεται και να προσαρμόζεται. Η μετατροπή του σε μνημονιακό ηγέτη έγινε εν μια νυκτί. Η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα είναι πιο δύσκολη και θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο, αλλά έχει δρομολογηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος ηγέτης τον οποίο είδε ο Πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες ήταν ο επικεφαλής των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών Τζιάνι Πιτέλα.

Και τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να ανανεώσει τη συνεργασία του με τους Ανεξάρτητους Ελληνες – και να πάθει τη νίλα με τον Δημήτρη Καμμένο -, αντί να ανοιχτεί προς το ΠΑΣΟΚ ή Το Ποτάμι; Μα επειδή ο αρχηγός του θέλει όχι απλώς την πρωτοβουλία, αλλά την αποκλειστικότητα των κινήσεων. Το αν θα πετύχει τον στόχο του εξαρτάται σε έναν βαθμό και από τις κινήσεις των αντιπάλων του. Αφού απέτυχαν να συγκροτήσουν ένα φιλευρωπαϊκό μέτωπο όταν η χώρα κινδύνευε να εκδιωχθεί από το ευρώ, αφού δείχνουν να αδυνατούν να συνεργαστούν μετεκλογικά με στόχο την περιβόητη ενότητα της Κεντροαριστεράς, τα κόμματα της Φώφης Γεννηματά και του Σταύρου Θεοδωράκη κινδυνεύουν να κληθούν αργά ή γρήγορα να αποδείξουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι έχουν λόγο ύπαρξης.

Και τότε η νίκη του Αλέξη Τσίπρα θα είναι ολοκληρωτική. Και μάλιστα χωρίς μαγικό φίλτρο.