[Γεωπολιτικά] Βαδίζοντας πλάι στον γκρεμό
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Η «δεύτερη ευκαιρία» για τη νέα κυβέρνηση, ακόμη και αν δεν «φτουρήσει», δεν χάθηκε ο κόσμος! Το πολύ να χαθεί (για κάποιους) η εξουσία. Ενδεχομένως και το κόμμα που την ασκεί. Κι άλλωστε οι κάλπες είναι πάντα εκεί και «εις πρώτην ζήτησιν».
Η «τελευταία ευκαιρία» όμως για τη χώρα υπερβαίνει ακόμη και τα όρια εκείνου που ένας τέτοιος αφορισμός υπονοεί. Και ούτε αμφισημίες επιτρέπει, ούτε και ρητορικές ευχερολογίες συγχωρεί.
Γιατί μια τέτοια – κι εκ των πραγμάτων έξωθεν – δοτή ευκαιρία, σηματοδοτεί τα μηδαμινά περιθώρια μεταξύ ευκταίας σωτηρίας και ακροσφαλούς κρημνοβασίας! Με την πρώτη, αφενός να οριοθετείται από επικράτηση αντιλήψεων (και πρακτικών) πραγματισμού. Και αφετέρου να διέπεται από συνείδηση διαχειριστικής υπευθυνότητος.
Αυτό είναι τελικά το αδυσώπητο σταυροδρόμι, όπου σήμερα καθηλώνεται η χώρα. Χωρίς καθόλου χρονικά περιθώρια ως προς τις επιλογές της.
Αντιμέτωπη δηλαδή με απλουστευτικό μεν, πλην δεινότατο δίλημμα. Που εγείρεται πρωταρχικά για το πολιτικό σύστημα.
Και ειδικότερα για τους θεσμικούς διαχειριστές. Τους εντολοδόχους δηλαδή. Αλλά και για τους εντολοδότες. Που είναι οι πρώτοι αποδέκτες των τραυματικών συνεπειών οποιωνδήποτε τελικά επιλογών. Είτε των μεν προς το καλό. Είτε των δε προς το χειρότερο. Που θ’ αναπαραχθεί από το ήδη κακό.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι: Οσο μεγεθύνονται τα ελλείμματα, τόσο ευρύνονται τα ενδοελληνικά χάσματα και τόσο πλεονάζουν οι διαφορές! Αλλά και τόσο η προσοχή περισπάται από τα δάκτυλα που το δείχνουν, αντί από το τραύμα που αυτά επισημαίνουν! Και που η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται κανέναν να το δείξει. Ούτε ασφαλώς και τα βάναυσά του παράγωγα. Τα οποία και αναποδράστως θα επανεισπραχθούν, εάν δεν αποσοβηθούν.
Και αν δεν θέλομε να εμπαίζομεν εαυτούς και αλλήλους: Αυτά δεν αποτρέπονται (δυστυχώς) ανώδυνα. Και χωρίς μετρήσιμο κόστος. Ισόβαθμο πάντοτε με τις υποτροπές που αφέθησαν ασόφως ν’ αναπαραχθούν και αστόχως να εμπεδωθούν. Μετεξελισσόμενες τελικά σε αναπόσπαστο συστατικό των εθνικών παθογενειών.
Αυτά είναι τα υπό τις περιστάσεις αναντίλεκτα. Γιατί συγκροτούν συν άλλοις την περιρρέουσα και δεινή καθημερινότητα. Το θέμα όμως είναι όχι πλέον η ευχερής επαναδιαπίστωση κι επαναδιατύπωσή τους. Το προέχον είναι η αποτελεσματική ανακοπή τους.
Κι αυτή περνά μονοδρομικά μέσα από την υπέρβαση ημών των ιδίων! Ως των καθαυτό υπαιτίων. Είτε ως δρώντων, είτε ως απόντων. Με την έννοια της ανοχής έναντι των κατά συρροήν κακοπραξιών.
Η αλήθεια λοιπόν είναι τελικά το ίδιο απλή, όσο και η κοινή λογική. Και ιδού η συνοπτική της τομή: όσο οδυνηρά είναι τα παράγωγα της χρεοκοπικής υποτροπής, τόσο επώδυνη θα είναι και η οποιαδήποτε θεραπευτική αγωγή!
Οσα δηλαδή συναπαιτούνται για παλινόρθωση κι επαναφορά σε φυσιολογικούς ρυθμούς και υποφερτά έστω επίπεδα. Το ένα. Και το άλλο: Το ζητούμενο είναι, η επαναφορά να μη διαλαμβάνει και αναπαραγωγή των νοσογόνων συντελεστών, που συνήργησαν στην πτωχευτική ολίσθηση.
Κι αυτό προϋποθέτει, όχι απλώς ποσοτικούς υπολογισμούς, με όρους απομειώσεως χρεών και υπερβάσεως τοκοχρεολυσίων, αλλά βαθύτατες τομές.
Και ως προς τη θεσμική σκευή. Με όρους εκσυγχρονισμού. Και ως προς τις πολιτικές συμπεριφορές. Με όρους ανανεωτικού πνεύματος. Και ως προς τις νοοτροπίες. Με την έννοια της αποβολής αποσυνθετικών εν πολλοίς ανεπαρκειών.
Οι οποίες κι ενοχοποιούνται για προφανή αδράνεια. Ως προφανές σύμπτωμα εγγενούς ωχαδελφισμού. Ο οποίος και άφησε όχι απλώς αφύλακτες, αλλά και ορθάνοικτες τις πύλες στην ατιμώρητη διαφθορά και τον αυτάδελφό της εκμαυλισμό.
Ως κατακλείδα: Το νέο Μνημόνιο είναι όπως και τα προηγούμενα δοτό. Και σκοπεί περισσότερο στη διασφάλιση των δανειστών. Εάν θέλουμε να είμεθα ειλικρινείς, κανονικά θα έπρεπε αντί αυτού του έξωθεν εμβολίμου, να είχαμε διαμορφώσει αυτόχθονα σχεδιασμό. Εν είδει κοινωνικού συμβολαίου. Ως αυτενέργεια.
Που και αν δεν προλάβαινε το κακό, τουλάχιστον θα το είχε απαμβλύνει. Και θα διάνοιγε παλινορθωτικές διεξόδους.
Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος –
πολιτικός αναλυτής
πολιτικός αναλυτής
Google news
