[Στην ανάπαυλα] Τα διβέιτ στο Κουβέιτ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Αυτή η καραμέλα με το «παλιό και το καινούργιο» όσο λιώνει στο στόμα τόσο και πιο πολύ πικρίζει.
Μπορεί και να είναι προσωπικό, όμως η τελευταία φιέστα η προεκλογική εκεί που άρχισε σαν φάρσα όλο και περνάει σύρριζα από την τραγωδία.
Μόνο που δεν βλέπω Κάθαρση.
Αντίθετα, μας βλέπω να μένουμε ένας Χορός ρακένδυτος άφωνος στη μέση της ορχήστρας σ’ ένα έργο χωρίς τέλος.
Βλέπω τα σποτ όλων των κομμάτων και απορώ. Με τι μυαλό, τι γνώμονα επικοινωνιακό αλλά και τι στόχο γυριστήκαν; Αυτά δεν κάνουν διαφήμιση. Αυτά κάνουν δυσφήμηση.
Πέρα όμως απ’ αυτό, που προσωπικά διόλου με αφορά, σ’ αυτό που στέκομαι είναι ένας υποτιθέμενος αυτοσαρκασμός (ο Θεός να τον κάνει) που πλασάρει ο πάσα εις υποψήφιος.
Ρώτησα φίλους και γνωστούς γιατί αυτή η ατίθασος Ατθίς η επονομαζόμενη Ζωή ου μην αλλά και Κωνσταντοπούλου επαναλαμβάνει χτυπώντας τα νύχια της στο καπό ενός ταξί «Τι είπατε; Τι είπατε;» και με πιάσαν αδιάβαστο.
«Δεν το ξέρεις, μα πού ζεις; Είναι η ατάκα που έλεγε – ξανάλεγε η Πρόεδρος της Βουλής (τρομάρα μας. Στην κυριολεξία η τρομάρα) στη δημοσιογράφο Σία Κοσιώνη με ύφος ανακριτή της Ασφάλειας».
Μπα; Τι λες; Κι έπρεπε να το ξέρω;
Και όλα αυτά, γιατί μπροστά σ’ ένα μίνι που του ‘χει κλατάρει το λάστιχο;
Γιατί, λέει, πήγε κάποτε να της αλλάξουνε τη ρεζέρβα και τους καταέβρισε, τους έκανε σκουπίδι.
Με λίγα λόγια, είναι σίγουρη η μαντάμ ότι παρακολουθούμε κάθε δημόσια αλλά και κάθε ιδιωτική της κίνηση, διότι άλλο πρόβλημα δεν έχουμε, πού θα πάει, ποιον θα βρίσει η Ζωή.
Κι όλο αυτό είναι διαφημιστική καμπάνια. Δεν είμαστε καλά. Δεν είμαστε καθόλου καλά.
Ή μάλλον εγώ δεν είμαι καλά.
Εγώ που νόμιζα ότι το πρόβλημά μας είναι πώς θα επιζήσουμε από ένα τρίτο ασφυκτικό Μνημόνιο. Τι θα κάνουμε με τους χιλιάδες πρόσφυγες που κατακλύζουν τα νησιά; Τι θα γίνει με την παιδεία που γύρισε στο ’81 και χειρότερα; Πώς θα ξεπεράσουμε την ανεργία; Αν θα καταφέρουμε να έχουμε ανάπτυξη. Πότε θα σταματήσουν τα κάπιταλ κοντρόλ, τι θα γίνει με τις συντάξεις; Με τις ιδιωτικοποιήσεις;
Τους είδα και στο διβέιτ, περίμενα να πούνε τι θα κάνουνε. Οχι, λάθος. Κουβέντα για το μέλλον.
Ολο το θέμα ήταν για το παρελθόν.
Τι έκανες; Τι έκανα; Τι κάνατε; Τι κάναμε;
Επίσης και το «Δεν συνεργάζομαι γιατί είναι παρά φύσιν».
Μην ακούω μεγάλες κουβέντες γιατί ό,τι αρνείται η θέληση το κάνει η ανάγκη.
Και τέλος δεν ξέρω γιατί, αλλά μ’ εκνευρίζει πολύ κι αυτό το «Εμείς ματώσαμε, κι εμείς ματώσαμε».
Μπεταντίν. Μπεταντίν και δύο χανζαπλάστ σε σπρέι.
Καληνύχτα σας και περαστικά σας, εύχομαι.
Οσο για μας, αν ξαναβγείτε, μας βλέπω, έτσι που ‘χετε το χούι της διάσπασης, να μας ξανασέρνετε σε εκλογές, μέχρι να μας ξεκάνετε εντελώς να ησυχάσετε.
Google news
