[Γεωπολιτικά] Θώκος – ηλεκτρική καρέκλα

Το ποιος θα είναι τελικά ο νικητής της εκλογικής αναμετρήσεως δεν είναι καθόλου βέβαιο. Απόλυτα όμως βέβαιο είναι αυτά που θα τον αναμένουν στα σκαλοπάτια του Μαξίμου: τα βάναυσα δηλαδή διλήμματα. Οι αδιέξοδες στενωποί. Τα προβλήματα που μεταβάλλουν τον πρωθυπουργικό θώκο σε οιονεί ηλεκτρική καρέκλα!

Οπόταν και: δεν έχει τόση σημασία ποιος «θα βάλει πλάτη» επωμιζόμενος την εντολή των καλπών, αλλά πόσο και πώς θα υπάρξει συλλογικότερη ανάληψη ευθυνών ή όχι. Με προδιαγεγραμμένη την τραυματική μετεξέλιξη του ελληνικού δράματος ως αποτέλεσμα. Από το οποίο και προκύπτει άμεση ανάγκη για μια επιτέλους υπεύθυνη ανάγνωση και αυτού που οδήγησε στην αναμέτρηση και αυτού που τίθεται προς διαχείριση.

Απλό μεν. Φαινομενικά. Αλλά ουσιαστικά κρίσιμο. Και καθόλου ευχερώς διαχειρίσιμο. Γιατί εάν δεν υπάρξουν γενναιόφρονες αποφάσεις για εσωτερικές συγκλίσεις και αν δεν δρομολογηθούν αναγκαίες τομές κι έγκαιρες λύσεις, τότε με βεβαιότητα θα δικαιωθούν ακόμη και οι πιο απαισιόδοξες Κασσάνδρες. Καθώς: έστω και αν τώρα δεν εισακούονται, ο πεσιμισμός τους διέπεται από δυναμικές αυτοεπιβεβαιώσεως. Οχι τόσο γιατί δεν είναι πειστικές. Αλλά περισσότερο γιατί εκείνοι που πρέπει, δεν θέλουν να πεισθούν. Προτιμώντας να κατοχυρώσουν τη νηνεμία τής κατ’ εξακολούθησιν βολικής αυταπάτης. Ή αναμένοντας κάποιους (έξωθεν) από μηχανής θεούς. Αλλά και γιατί πλεονάζουν κάποια έωλα σύνδρομα. Και άρχουν υστερόβουλες εν πολλοίς επιλογές. Σε αυτοτροφοδοτούμενες συνθήκες διχαστικών παθών και παραταξιακών αγκυλώσεων.

Είναι όμως γεγονός ότι: τουλάχιστον αυτήν τη φορά δεν εξετράπη ως συνήθως η αδασμολόγητη προχειρολογία. Και δεν ευτύχησε η ακατάσχετη παροχολογία. Διότι, συν άλλοις, οι αντιπαλότητες (και οι διαγκωνισμοί) εκινούντο αφενός υπό την καταθλιπτική σκιά του νωπού νεομνημονιακού πλαισίου.

Και αφετέρου μπροστά όχι απλώς σε υποψιασμένο ακροατήριο, αλλά κυριολεκτικώς εξοργισμένο. Που γνωρίζει πλέον καλά τι μέλλει γενέσθαι. Την ίδια ώρα που οι πολιτικοί ταγοί – ως εν δυνάμει θεσμικοί διαχειριστές – δεν προσδιορίζουν με βεβαιότητα το «δέον γενέσθαι». Αντιθέτως ενεργούν ως περίπου περιδεείς.

Ευθύς ως κλείσουν οι κάλπες της Κυριακής, θ’ ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο. Μετεκλογικό ναι, αλλά όχι μεταμνημονιακό. Και αν αυτό δεν συνειδητοποιηθεί απόλυτα, όχι μόνο θα επανατροφοδοτήσει απογοητεύσεις, αλλά μπορεί να οδηγήσει τη χώρα επί κενού. Και κάτι τέτοιο θα μεταφρασθεί σε περιπέτειες.

Γι’ αυτό και πρέπει να λεχθεί εξαρχής ότι: η νέα μεταπολιτευτική ουσιαστικά φάση θα λειτουργήσει σ’ ένα δεδομένο πλαίσιο επώδυνων δεσμευτικών υποχρεώσεων. Οι οποίες και θα μεταφρασθούν σε θεσμοθετημένους κανόνες και νομικά πλαίσια. Που θα διέπουν εφεξής κυβερνητικές πολιτικές και θα οριοθετούν αποφάσεις σ’ ευρύτατο τόξο ζητημάτων.

Πέραν αυτού, όπως και πρόσφατα επεσημάναμε: ό,τι και να συμβεί, προαποκλείεται παλινδρόμηση προς έωλες επιλογές, εθισμούς και πρακτικές. Οχι μόνο γιατί δεν θα υπάρχουν (μεσοπροθέσμως τουλάχιστον) οι εξ αντικειμένου δυνατότητες, αλλά και γιατί βασικοί πυλώνες του οικονομικού (άρα κι εμμέσως του πολιτικοκοινωνικού) γίγνεσθαι θα διέπονται από αυστηρότατη έξωθεν επιτήρηση. Με όρους ευθείας παρεμβολής. Και με διορθωτικές διαθέσεις, που «θ’ ανακαλούν σε τάξη τους ατακτούντες». Οχι με θεωρητικές συστάσεις, αλλά με μέτρα υποχρεωτικής συμμορφώσεως. Καθόλου μεν ανεκτές. Πλην a priori επιβλητέες. Και με άτεγκτο εργαλείο το χρηματοδοτικό μαστίγιο. Στα χέρια εκείνων, που ελέγχουν τον μηχανισμό διασωληνώσεως στον οποίο «εν καταστολή» βρίσκεται η χώρα.

Τα έως και αδυσώπητα λοιπόν παράγωγα της τελευταίας κι επώδυνης πενταετίας που οι Ελληνες εβίωσαν στο πετσί τους θ’ αποβούν κυριολεκτικώς βάναυσα για τον μέσο πολίτη. Και τώρα είναι που θα γίνουν πράγματι πιο αισθητά. Σε μεσοπρόθεσμη (το λιγότερο) βάση.

Και σε κρισιμότερες εκδοχές του εθνικού βίου. Οπως είναι η απελπιστικώς διαβρούμενη δημογραφία με τη φθίνουσα δυναμική της. Και όπως είναι η ποιοτική διολίσθηση σε ζωτικούς τομείς. Οπως της Παιδείας, της Υγείας και της Αμυνας. Με αυτόδηλα τα επέκεινα που προβλεπτώς θ’ ανακύψουν. Εάν σ’ αυτά δεν υπάρξουν επαρκείς απαντήσεις, τότε οι προοπτικές (και οι ελπίδες) αυτοακυρώνονται.

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος –
πολιτικός αναλυτής