Πάνος Χαρίτος: Με ανάλατη ψυχραιμία

Δύο ντιμπέιτ. Δηλαδή, περίπου πέντε ώρες ζωντανού τηλεοπτικού χρόνου. Κι όμως. Τίποτε δεν στάθηκε ικανό να ταράξει το ανέκφραστο πρόσωπο του συντονιστή Πάνου Χαρίτου. Για την ακρίβεια, τίποτε εκτός από τη θυελλώδη σχέση του Μάκη Γιομπαζιολά με το χρονόμετρο. Κατά τα άλλα, ο Χαρίτος κράτησε ατάραχος τον άχαρο ρόλο του.

Ο παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης κέρδισε διά της ακαμψίας του, κυριολεκτικής και μεταφορικής, μια θέση ανάμεσα στα πιο πολυσυζητημένα πρόσωπα μιας τηλεοπτικής διαδικασίας που, τουλάχιστον στη δεύτερη εκδοχή της, αλάτισε για λίγο την κατά τα άλλα άνοστη προεκλογική περίοδο. Ο Χαρίτος βέβαια δεν συζητήθηκε ως νόστιμος. Συζητήθηκε μάλλον επειδή έδειξε να διαθέτει τηλεγένεια κέρινου ομοιώματος.

Μπορεί να παρουσιάζει κεντρικό δελτίο εδώ και μερικούς μήνες, από την 11η Ιουνίου, οι δύο τηλεμαχίες όμως ήταν κάτι σαν η στιγμή της γνωριμίας του με το μεγάλο κοινό – το ευρύτερο εκείνου της ΕΡΤ. Εξού και κέντρισε το ενδιαφέρον των χρηστών των σόσιαλ μίντια.

Τα σχόλια στην ιντερνετική δημόσια σφαίρα – από τρολ και μη – για τα νερά που διαρκώς έπινε ο Τσίπρας, το φωτεινό ταγεράκι της Τρέμη και το καδράρισμα του πλάνου του Μεϊμάρακη ανταγωνίζονται τις κακίες που γράφτηκαν τη Δευτέρα το βράδυ για εκείνον. Ηταν όλα όπως αυτό του Γραβατωμένου Γάτου: «Πείτε εκεί κάποιον στην ΕΡΤ να φορτίσουν τον Χαρίτο, φοβάμαι ότι θα σβήσει στη μέση του #debate».

Εκφράστηκαν μάλιστα και λιγότερο κομψές απόψεις. Οπως αυτή του δημάρχου του Μαραθώνα. Ο Ηλίας Ψινάκης ανέβασε μια φωτογραφία του στο Instagram και έγραψε: «Δεν είναι ντροπή ένα ατάλαντο βούρλο να διευθύνει ένα τόσο σοβαρό debate που θα κρίνει τις τόσο κρίσιμες εκλογές για τη χώρα μας;». Λίγη ώρα αργότερα διέγραψε το σχόλιο, αλλά αυτό είχε γίνει ήδη viral.

Μότο του Χαρίτου στα δύο ντιμπέιτ έμοιαζε να είναι το ρητό «η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως». Εξού και επαναλάμβανε, μονότονα, κάθε τρεις και λίγο τους κανόνες.

Κάποιος, βέβαια, εξίσου τυπολάτρης με εκείνον, θα πρόσεχε ότι στον τρίτο κύκλο αυτού της Δευτέρας, όταν από συντονιστής απέκτησε επιτέλους φωνή για να ρωτήσει, παρέβη το γράμμα των συμφωνηθέντων. Για να κάνει μια ερώτηση 115 λέξεων χρειάστηκε ένα λεπτό και 24 δεύτερα. Σχεδόν ένα λεπτό πάνω από τον προβλεπόμενο χρόνο. Εύλογο, οι 91 λέξεις ήταν τοποθέτηση και μόλις οι 24 ερώτηση. Και όλα αυτά παραβλέποντας ότι χρειάστηκε 53 ολόκληρα δευτερόλεπτα – κάτι λιγότερο δηλαδή από ένα λεπτό – για να πει ότι θα θέσει δύο ερωτήσεις, ίδιες στον καθένα και να ενημερώσει Τσίπρα και Μεϊμαράκη ότι μπορούν να σχολιάσουν ο ένας τα λεγόμενα του άλλου.

Για όποιον όμως έχει παρακολουθήσει έστω και μία φορά το κεντρικό δελτίο που βγαίνει από το Ραδιομέγαρο, οι επιδόσεις του σε αυτού του είδους την τηλεόραση ήταν περίπου αναμενόμενες. Υπήρξε, από το 1997 που προσελήφθη στην ΕΡΤ, ανταποκριτής σε Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Αφρική, Ασία, Αραβική Χερσόνησο. Ανθρωποι που έχουν συνεργαστεί μαζί του έχουν μόνο καλά λόγια να πουν. «Ακούγαμε τις βόμβες να πέφτουν δίπλα του κι αυτός παρέμενε απόλυτα ψύχραιμος και συνέχιζε να μεταδίδει με αντικειμενικότητα» λέει ένας από αυτούς.

Ακόμη θυμούνται πως όταν ήταν στον Λίβανο είχε κολλήσει ελονοσία και παρέμεινε στο πόστο του παρότι κινδύνεψε να πεθάνει. Κάλυψε τον πόλεμο στο Κόσοβο. Ακολούθησαν Αφγανιστάν, Ιράκ, Αραβική Ανοιξη, Πλατεία Ταχρίρ. Το πιο εμβληματικό πλάνο του όμως έπαιξε στις ελληνικές οθόνες όταν κάλυπτε τη σύρραξη Ισραήλ – Παλαιστίνης μετά τη δεύτερη Ιντιφάντα. Αιτία; Το παλαιστινιακό μαντίλι που φορούσε στον λαιμό του έχει εντυπωθεί στη συλλογική τηλεοπτική μνήμη.

Οταν κλήθηκε να βγάλει το στρατιωτικό γιλέκο του για τα σκουρόχρωμα κοστούμια του άνκορμαν ένιωσε την ανάγκη να δικαιολογηθεί με ένα κείμενο στο σάιτ της ΕΡΤ. Το σκεπτικό ήταν ότι «το πρώτο δελτίο ειδήσεων στη μετά το μαύρο εποχή αποτελεί έναν εξίσου σημαντικό τίτλο τιμής».

Οσο για εκείνους που τον επέλεξαν για βιτρίνα του σταθμού; Πιθανόν η εικόνα με το μαντίλι α λα Αραφάτ να συμπυκνώνει το μήνυμα που ήθελαν να εκπέμπει η νέα ΕΡΤ. Επελέγη δηλαδή ως σύμβολο, με πολιτικά και όχι με αυστηρά επαγγελματικά κριτήρια.

Παλιός εργαζόμενος της ΕΡΤ επισημαίνει ότι «έψαχναν έναν σοβαρό δημοσιογράφο και αγνόησαν πως δεν είναι “τηλεοπτικός”». Επιπλέον, είχε υποβάλει και τα αντισαμαρικά διαπιστευτήριά του, όπως φανερώνει ένα σερφάρισμα στο twitter του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η φωτογραφία που ανέβασε στις 24 Ιανουαρίου: ο Αντώνης Σαμαράς και ένα κοριτσάκι που κλαίει, με λεζάντα «δεν χρειάζονται ιδιαίτερα σχόλια».

Σε άρθρο του στην «Αυγή», τον Μάρτιο, πληροφορούσε το αναγνωστικό κοινό ότι το 2003 ο Αριέλ Σαρόν είχε τηλεφωνήσει στον Τόνι Μπλερ ζητώντας του να επέμβει ώστε το BBC να μετριάσει λίγο την κριτική του στην ισραηλινή κυβέρνηση όταν κάλυπτε τη δεύτερη Ιντιφάντα. Ο Μπλερ απάντησε ότι «δεν τολμάμε να τους πάρουμε τηλέφωνο να διαμαρτυρηθούμε ούτε γι’ αυτά που λένε για εμάς». Ευχή του ήταν, έγραψε, να λειτουργήσει και η ΕΡΤ κάποτε έτσι. Να λειτουργήσει δηλαδή ως άλλη ΕΡΤ – και όχι να επαναλειτουργήσει ως μία από τα ίδια.