Το μετέωρο βήμα των Εργατικών

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούστηκε η προσφώνηση «σύντροφε» δημοσίως στο Λονδίνο πριν ανακοινώσει ο Τζέρεμι Κόρμπιν την υποψηφιότητά του για την ηγεσία των Εργατικών; Πιθανότατα εδώ και δεκαετίες. Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι εάν επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά και ο «πιο αριστερός των αριστερών» των Εργατικών πάρει σήμερα το τιμόνι του κόμματος, η προσφώνηση θα ακουστεί πολλές φορές ακόμη.

Στις κάλπες που έχουν στηθεί εδώ και εβδομάδες μπορεί να ψηφίσει όποιος θέλει, αρκεί να δηλώσει «φίλος» του κόμματος και να καταβάλει το αντίτιμο των τριών στερλινών. Αυτό το σύστημα εκλογής είναι ένας από τους βασικούς λόγους που ο Κόρμπιν μπορεί να πετύχει κάτι το οποίο πριν από έναν μήνα δεν φανταζόταν ούτε ο πιο ευφάνταστος από τους λιγοστούς συντρόφους του. Σύμφωνα με τα στοιχεία της εκλογικής επιτροπής, για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας των Εργατικών έχει ψηφίσει μόλις ο ένας στους δέκα από τους ψηφοφόρους που πριν από μία πενταετία ανέδειξαν έναν άλλον αριστερό (αλλά όχι όσο ο Κόρμπιν) στην ηγεσία του κόμματος: τον Εντ Μίλιμπαντ.

Και οι υπόλοιποι εννιά «φίλοι» των Εργατικών; Στην πλειονότητά τους είναι μέλη συνδικάτων και νεαροί φοιτητές και εργαζόμενοι που βλέπουν στον Τζέρεμι Κόρμπιν ό,τι δεν βλέπουν στους υπολοίπους: έναν ριζοσπάστη, αντισυμβατικό και αφοσιωμένο εδώ και τριάντα χρόνια στις ιδέες του πολιτικό που θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Η στάση αυτή δημιούργησε ένα πολιτικοκοινωνικό φαινόμενο που ονομάστηκε Κορμπινμανία και εξαφάνισε από τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα τους υπόλοιπους υποψηφίους. Ποιοι είναι αυτοί; Οι «φίλοι του κόμματος» δεν τους αναγνωρίζουν καν. Τους αρκεί ότι έχουν όλοι τους σπουδές στα καλά βρετανικά πανεπιστήμια και κυκλοφορούν με κοστούμια, ενώ ο Κόρμπιν αρκείται σε ένα πουκάμισο με γυρισμένα τα μανίκια και παράτησε στα 18 του τις σπουδές του για να αφιερωθεί σε διάφορους κοινωνικούς αγώνες πριν εκλεγεί τελικά βουλευτής το 1983. Από τότε δεν έχασε ούτε μία εκλογή.

«Πιστεύει αυτό που λέει, είναι αυθεντικός και ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους πολιτικούς. Επιπλέον, ξέρει να ακούει τον κόσμο. Δεν υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από αυτό» δήλωνε προ ημερών στη «Μοντ» ένας 19χρονος φοιτητής Πολιτικών Επιστημών. Αυτό που πιστεύει ο Κόρμπιν είναι ότι απαιτείται ένα ευρύ πρόγραμμα εθνικοποιήσεων, ότι πρέπει να υιοθετηθεί μια οικονομική πολιτική που δεν θα τιμωρεί τους πιο φτωχούς, ότι υπάρχει εναλλακτική λύση απέναντι στην ορθοδοξία της δημοσιονομικής πειθαρχίας και πως οι μισθωτοί δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως υπεύθυνοι της κρίσης. «Πρέπει να επιστρέψουμε στο όραμα που είχαν οι πατεράδες μας μετά το 1945, πρέπει να υιοθετήσουμε τη φιλοδοξία τους για μια πιο δίκαιη κοινωνία» λέει ο Κόρμπιν.

Ο ίδιος είναι παιδί της μεταπολεμικής περιόδου. «Δεν έχω πολλά πτυχία, αλλά δεν σταμάτησα ποτέ να καταβροχθίζω βιβλία. Προχωρώ στη ζωή με την πεποίθηση ότι ο κόσμος που συναντώ μπορεί να με μάθει κάτι» είναι μια από τις φράσεις με τις οποίες συστήνεται στο ευρύ κοινό χωρίς να αλλάζει ούτε στο ελάχιστο την κάπως μοναστική του εμφάνιση. Ακόμη και η ισχυρογνωμοσύνη του αναγνωρίζεται από τους φίλους του ως προτέρημα: «Πρέπει να έχεις νεύρα από ατσάλι για να διατηρήσεις τις ίδιες ιδέες επί τριάντα χρόνια, ενώ οι άλλοι σου λένε συνεχώς ότι κάνεις λάθος» έχει πει κάποιος από αυτούς.  

Από το Πακιστάν στο Λονδίνο
Και το όνομα αυτού Σαντίκ Χαν. Ο πρώην σκιώδης υπουργός Δικαιοσύνης των Εργατικών είναι ο άνθρωπος που επελέγη από το κόμμα για να διεκδικήσει τη δημαρχία του Λονδίνου. Ο 45χρονος Χαν, γιος μεταναστών από το Πακιστάν, επικράτησε της μπλερικής Τέζα Τζόουελ, που για πολλούς ήταν το φαβορί.