[Εντός και εκτός] Η ωρίμαση άργησε μια κάλπη

«Εδώ είναι ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχετε καταλάβει τι εστί ΣΥΡΙΖΑ…». Ηταν πράγματι προφητική, αν όχι απειλητική, η αποστροφή στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είχε καν ολοκληρωθεί ένα 24ωρο από τον εκλογικό θρίαμβο του περασμένου Ιανουαρίου και στο κόμμα έβγαζαν αφρούς επειδή ο Αλέξης Τσίπρας σχημάτισε κυβέρνηση με τον Πάνο Καμμένο «χωρίς να ρωτήσει κανέναν».

Δεν είναι πρωθυπουργικό προνόμιο μια τέτοια απόφαση; Οχι για το mentalite του ΣΥΡΙΖΑ, όπου όλα βασίζονται στον συλλογικό τρόπο αποφάσεων και όπου το αρχηγικό κόμμα θεωρείται ανάθεμα. Αυτά στην προ διάσπασης περίοδο. Ο μετά τη διάσπαση ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να ανασυνταχθεί και να μετατραπεί σε ένα αρχηγοκεντρικό κόμμα. Το κακό για τον Τσίπρα είναι ότι πηγαίνει σε αυτές τις εκλογές σχεδόν χωρίς κόμμα και πάντως χωρίς να το έχει μετατρέψει σε αυτό που θα ήθελε.

Από τη μια, ο στενός πυρήνας γύρω από τον ίδιον και από την άλλη στελέχη της ομάδας των 53 – όσοι δεν έφυγαν ή δεν τηρούν αποστάσεις περιμένοντας την επομένη των εκλογών – για την οποία αρκετοί προβλέπουν ότι ήδη έχει τον ρόλο της αριστερής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ.

Αν ο Τσίπρας τερματίσει πρώτος, είναι μάλλον απίθανο τα εν λόγω στελέχη να δώσουν την επομένη των εκλογών τις ευλογίες τους σε συνεργασίες με το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι (πόσω μάλλον για έναν μεγάλο συνασπισμό). Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ θεωρούν ότι η αυξημένη παρουσία τους στις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ θα δυσκολέψει και την ψήφιση των όποιων μέτρων.

Αυτή η εικόνα εξηγεί εν πολλοίς γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να αυξήσει τη συσπείρωσή του. Οι μεν αριστεροί απογοητεύθηκαν και πηγαίνουν σε άλλα κόμματα ή στα σπίτια τους. Οι δε κεντρώοι που εμπιστεύθηκαν τον Τσίπρα τον περασμένο Ιανουάριο δεν έχουν πεισθεί για τη στροφή του.

Και πώς να πεισθούν όταν ο απελθών πρωθυπουργός εμφανίζεται στην καλύτερη περίπτωση αμήχανος και στη χειρότερη να πατά σε δύο βάρκες; Τη μια υπερασπίζεται το Μνημόνιο που έφερε και υπέγραψε και την επομένη υπόσχεται ότι θα το επαναδιαπραγματευθεί, ενώ κλείνει το μάτι και για το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Τη Δευτέρα εμφανίζεται με προφίλ μεταρρυθμιστή και την Τρίτη υπερασπίζεται ατυχέστατες επιλογές της κυβέρνησής του, όπως το νομοσχέδιο Μπαλτά για τα Πανεπιστήμια και η αλλοπρόσαλλη πολιτική της Τασίας Χριστοδουλοπούλου στο Μεταναστευτικό.

Δεν είναι μόνο η αριστερή μελαγχολία που βασανίζει τον Τσίπρα. Ο ίδιος έκανε τη στροφή αναμένοντας τη διάσπαση και προχώρησε σε εκλογές για να λύσει το εσωκομματικό του πρόβλημα.

Δεν είναι, όμως, καθόλου βέβαιο ότι αυτοί που του απέμειναν μπορούν να την υπηρετήσουν. Πολλοί δεν πρόλαβαν και άλλοι δεν θέλησαν από την αρχή να ζυμωθούν με την ιδέα ότι, είτε έτσι είτε αλλιώς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπέγραφε τελικά μια συμφωνία με τους Ευρωπαίους.

Ο Τσίπρας πηγαίνει στις εκλογές απαλλαγμένος από τους δραχμιστές, αλλά και χωρίς στελέχη που να εγγυώνται ότι η στροφή θα ολοκληρωθεί και θα μεταλλαχθεί σε κάτι νέο. Η συμφωνία άργησε επτά μήνες και η βίαιη ωρίμαση κατά μία εκλογική αναμέτρηση.