Δουλεύουν και κάνουν παιδιά

Σύμφωνα με κάποιους πολιτικούς και ένα τμήμα της κοινής γνώμης, είναι το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, όμως, οι πρόσφυγες είναι η λύση του προβλήματος. Και αυτό δεν το ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι πολιτικοί ούτε εκείνο το τμήμα της κοινής γνώμης που πιστεύει ότι η Ευρώπη πρέπει να προσφέρει μια νέα ζωή σε αυτούς τους ανθρώπους. Αυτό το λέει η πραγματικότητα των αριθμών: η Ευρώπη χρειάζεται τους εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, μεταξύ 20 και 40 ετών και πολλές φορές με παιδιά, που επιχειρούν να εισέλθουν στο ευρωπαϊκό έδαφος με κάθε μέσο. Και τους χρειάζεται τώρα.

Ο λόγος είναι απλός: όπως αναφέρει το πρακτορείο Bloomberg, η Ευρώπη θα χρειαστεί 42 εκατ. νέους Ευρωπαίους έως το 2020 και περισσότερα από 250 εκατ. το 2060. Αυτό το «νέο αίμα» είναι απαραίτητο για να διατηρήσει η Ευρώπη το γενναιόδωρο ασφαλιστικό της σύστημα. Με άλλα λόγια, η ωρολογιακή βόμβα δεν βρίσκεται στο μεταναστευτικό αλλά στο συνταξιοδοτικό: σύμφωνα με έκθεση της ΕΕ, στην Ευρώπη σήμερα αντιστοιχούν σε κάθε συνταξιούχο τέσσερα άτομα σε παραγωγική ηλικία (15-64 ετών). Το 2050, η σχέση αυτή θα είναι ένα προς δύο.

Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, οι άνω των 65 ετών αποτελούν σήμερα το 31,2% του γενικού πληθυσμού, ενώ το 2050 θα είναι το 60,8%. Στην Ισπανία σήμερα οι συντάξεις των 15 εκατ. συνταξιούχων εξασφαλίζονται από τις εισφορές των 24,4 εκατ. εργαζομένων. Στην Ιταλία οι συνταξιούχοι σήμερα είναι 20 εκατ. και ο πληθυσμός σε παραγωγική ηλικία μόλις 38 εκατ. Οι λύσεις, συνεπώς, δεν είναι πολλές: η μία είναι να μειωθούν οι συντάξεις, η δεύτερη να αυξηθούν οι εισφορές και η τρίτη να αυξηθεί ο αριθμός των ασφαλισμένων. Και όπως επισημαίνει η «Ρεπούμπλικα», είναι πιο εύκολο να πληρώσει εισφορές ένας μετανάστης παρά ένας ιταλός εργαζόμενος.

Η συλλογιστική είναι η εξής: στην Ιταλία σήμερα οι εργαζόμενοι αποτελούν το 67% του γενικού πληθυσμού, ενώ στον μεταναστευτικό πληθυσμό το ποσοστό αυτό είναι 72%. Μήπως αυτό συμβαίνει επειδή «κλέβουν τις δουλειές» από τους Ιταλούς, όπως θέλει το κλισέ; Μάλλον όχι. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, στους τομείς της αγοράς εργασίας που αναπτύσσονται γρήγορα οι μετανάστες καταλαμβάνουν περίπου το 15% των θέσεων. Αντίθετα, στους μη δυναμικούς τομείς το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 30%. Κάτι που σημαίνει ότι οι μετανάστες κάνουν τις δουλειές που αποφεύγουν οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Γάλλοι ή οι Ελληνες και ότι από αυτές τις δουλειές πληρώνουν φόρους και εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία. Σημαίνει, επίσης, ότι χωρίς τους μετανάστες το ιταλικό κράτος θα αναζητούσε εναγωνίως 7 δισ. ευρώ για να κλείσει τις τρύπες του προϋπολογισμού.

Πράγματι, οι ξένοι εργαζόμενοι στην Ιταλία πλήρωσαν περίπου 6,8 δισ. ευρώ σε φόρους το 2014, χρονιά κατά την οποία δήλωσαν 45 δισ. ευρώ σε εισοδήματα. Ακόμη περισσότερο: σύμφωνα με το ίδρυμα Leone Moressa, οι μετανάστες πλήρωσαν περισσότερα σε φόρους από όσα εισέπραξαν από το κοινωνικό κράτος. Η διαφορά δεν είναι καθόλου αμελητέα αφού ξεπερνάει τα 4 δισ. ευρώ. Η σχέση κόστους/οφέλους είναι περίπου ίδια και στις λοιπές ευρωπαϊκές χώρες. Η Ευρώπη επομένως δεν έχει παρά να ωφεληθεί από το νέο προσφυγικό κύμα. Και για να το πετύχει αυτό πρέπει να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία.

Δεν επιβαρύνουν το σύστημα
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, οι μετανάστες απορροφούν κατά μέσο όρο μόλις το 2% του συνολικού όγκου των επιδομάτων πρόνοιας, το 1,3% των επιδομάτων ανεργίας και το 0,8% των συντάξεων. Αυτό σημαίνει ότι δεν επιβαρύνουν το σύστημα, όπως  υποστηρίζουν πολλοί πολιτικοί ηγέτες – από τον Ντέιβιντ Κάμερον στη Βρετανία έως τον Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία