Η λαϊκή δημοκρατία του Κόρμπιν

Η πρόσφατη ιστορία του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας μπορεί να μελετηθεί σε 15 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα βόρεια του Λονδίνου. Εκεί βρίσκεται η περιοχή του Ισλινγκτον, η οποία τη δεκαετία του ’90 ήταν το επίκεντρο των Νέων Εργατικών. Εδώ ζούσαν ο Τόνι και η Σέρι Μπλερ πριν να μετακομίσουν στο νούμερο 10 της Ντάουνινγκ Στριτ. Αυτή ήταν η έδρα «των Εργατικών της σαμπάνιας», της φιλόδοξης μεσαίας τάξης που έφθασε στην ηγεσία του κόμματος. Μιας Αριστεράς κοσμοπολίτικης και μορφωμένης, αστικής και μποέμ, που προκάλεσε την υπόλοιπη χώρα.

Επίσης είναι και η περιοχή που εκλέγει εδώ και 32 χρόνια τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Τον 66χρονο που μπήκε την τελευταία στιγμή στην κούρσα για την ηγεσία των ηττημένων Εργατικών, για να εμπλουτίσει τη συζήτηση με απόψεις που κατατάσσονται στην ακροαριστερή πτέρυγα του κόμματος. Το ερχόμενο Σάββατο θα γνωρίζουμε εάν τελικά ο Κόρμπιν θα βγει νικητής από την ψηφοφορία που διεξάγεται από τα μέλη των Εργατικών εδώ και ημέρες.

Ο Κόρμπιν ουσιαστικά δεν έχει κανέναν έλεγχο στον κομματικό μηχανισμό αλλά τον στηρίζουν πολλοί από τους νέους που εγγράφηκαν μέλη των Εργατικών τις τελευταίες εβδομάδες για να ψηφίσουν, με στόχο να απομακρύνουν το κόμμα από το Κέντρο. Ο Κόρμπιν που αυτοχαρακτηρίζεται «δημοκρατικός σοσιαλιστής» προτίθεται να ταρακουνήσει τα θεμέλια του Εργατικού Κόμματος και οι επικριτές του φοβούνται ότι με τη στροφή προς την Αριστερά θα απομακρύνει το κόμμα από την εξουσία για τουλάχιστον 10 χρόνια. Με την «Κορμπινμάνια» που έχει δημιουργηθεί, το Ισλινγκτον βρίσκεται άλλη μία φορά στο επίκεντρο της συζήτησης για το μέλλον του Εργατικού Κόμματος.

Η εξέλιξη του Ισλινγκτον προσφέρει ενδείξεις για τις αλλαγές στο Εργατικό Κόμμα τα τελευταία 20 χρόνια. Ενα σημείο εκκίνησης μπορεί να είναι το σπίτι όπου έζησαν οι Μπλερ, στο νούμερο 1 της οδού Ρίτσμοντ Κρέσεντ, γεμάτης με τετραώροφα βικτωριανά σπίτια. Οι Μπλερ αγόρασαν αυτό το σπίτι το 1993 έναντι 525.000 ευρώ. Σήμερα, η αξία του υπολογίζεται σε περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ. Ομως το Ισλινγκτον δεν είναι Μπέβερλι Χιλς. Εάν κάποιος στρίψει τη γωνία και περπατήσει ένα τετράγωνο θα δει διαμερίσματα που προσφέρει το κράτος. Το 42% των κατοίκων του Ισλινγκτον ζει εκεί. Μόνο το 31% έχει το δικό του σπίτι.

Το Ισλινγκτον αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανισότητες έτσι όπως προέκυψαν από την οικονομική κρίση. Σε ένα σπίτι ζει μια οικογένεια που πλήρωσε εκατομμύρια για να το αγοράσει και ακριβώς δίπλα, σε μικροσκοπικά διαμερίσματα, νέοι που μοιράζονται το μπάνιο και οικογένειες που φιλοξενούνται από τις τοπικές Αρχές. Εδώ συνυπάρχουν, από τοίχο σε τοίχο, εκείνοι που χειρίστηκαν την οικονομική φούσκα – έσκασε στο τέλος της δεκαετίας των Μπλερ και Γκόρντον Μπράουν – και εκείνοι που υπέστησαν τα δεινά από την έκρηξη αυτή.

Ενας μικρόκοσμος του Λονδίνου
«Το Ισλινγκτον είναι ένας μικρόκοσμος του Λονδίνου» σχολιάζει ο Στίβεν Φίλντινγκ, καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ. «Εδώ ζει η ελίτ του Εργατικού Κόμματος, όμως πάντα εκλέγεται ο Κόρμπιν. Αλλά τις εκλογές δεν τις κερδίζει το Λονδίνο. Τις κερδίζει η υπόλοιπη χώρα που είναι πολύ πιο συντηρητική».