[Κραυγές και ψίθυροι] Μην αρχίζεις τη μουρμούρα

Εβλεπα τις ατμοσφαιρικές φωτογραφίες από τη συνάντηση Τσίπρα και Μεϊμαράκη στο αεροδρόμιο Ηρακλείου με τους δύο αρχηγούς αντικριστά και contre lumiere με φόντο τον αεροδιάδρομο και τι θυμήθηκα; Το «Ενα γελαστό απόγευμα», ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία Θωμόπουλου με τον Νίκο Κούρκουλο και την Μπέττυ Λιβανού, που εκείνος είναι αριστερός και εκείνη πλούσια και συναντιούνται σε ένα αεροδρόμιο όπου εκτυλίσσεται η βασική υπόθεση. Γι’ αυτό και βρίθει ανάλογων πλάνων, εξού και ο συνειρμός. Τον οποίον υποβοήθησε εκτός από το σύνθημα για τη σεξουαλικότητα του προέδρου της ΝΔ και ο προεκλογικός λόγος των κομμάτων που τα τελευταία 24ωρα όλο και απομακρύνεται από το πολιτικό διακύβευμα για να προσεγγίσει τα πρότυπα ερωτικού καβγά.

Η κοινή λογική, όσο κακοποιημένη και να είναι από το ελληνικό ταμπεραμέντο, λέει ότι στις εκλογές τα κόμματα μοιράζουν υποσχέσεις. Γι’ αυτό και παλαιότερα στο εκλογικό σάουντρακ πρώτευε το «Ολο θα και θα και θα, σπάσε βρε παραμυθά» του Χρηστάκη. Τώρα οι συγκρούσεις γίνονται με αναγωγές στο παρελθόν. Τι κάνετε εσείς που δεν κάναμε εμείς και τι κάναμε εμείς που δεν κάνατε εσείς. Λες και δεν αποφασίζουμε για το μέλλον μας αλλά μοιράζουμε ελέγχους προόδου εξαμήνου. Ή σαν κρεβατομουρμούρα ένα πράγμα, που από τον Χρηστάκη μάς πάει στον Γιάννη Παπαϊωάννου. Ενόψει μάλιστα των μετεκλογικών συνεργασιών, νομίζω ότι σε κάποιο τηλεπαράθυρο κάποιος απαυδισμένος θα τραγουδήσει: «Πάψε την γκρίνια τη μεγάλη, μου ‘χεις ζαλίσει το κεφάλι, σαν ξημερώσει θα τα πούμε, σβήσε το φως να κοιμηθούμε».