[Κραυγές και ψίθυροι] Ω ξείνε (μη) αγγέλλειν

Φιλοξενώ έναν φίλο, γάλλο υπήκοο με επαρκή γνώση της γλώσσας μας αλλά πλημμελή αντίληψη της εγχώριας ειδησεογραφίας. Τις τελευταίες ημέρες του εξηγούσα τι ακριβώς είναι «ο παχουλός κύριος που θυμίζει μπουφόνο θεατρικό ήρωα» – έτσι περιέγραψε τον Παύλο Χαϊκάλη – που στο ένα κανάλι είναι με πιτζάμες (από κάποιο σίριαλ) και στο άλλο «ντυμένος πολιτικός» μιλάει για offshore. Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός του υποπτεύομαι ότι δεν αφομοίωσε τις εξηγήσεις αλλά η γαλατική του ευγένεια τον αυτοπεριόρισε ένα συγκαταβατικό «bien!».

Χθες όμως μηδενίσαμε. «Ο Αλις Κούπερ» τον άκουσα να φωνάζει όταν είδε στην τηλεόραση τον Ηλία Ψινάκη. Του ανέφερα περί τίνος πρόκειται, κατάλαβε όσα είπε ο δήμαρχος Μαραθώνα, με ρώτησε μόνο σε ποια λέξη αντιστοιχεί το «μπιπ» και ποιος είναι ο Σπαλιάρας. Ευτυχώς δεν πρόλαβα να απαντήσω γιατί προέκυψε νέα απορία όταν άκουσε τον Βασίλη Λεβέντη να τραγουδά τα «Παιδιά του Πειραιά». «Μα εμπιστεύεστε να μπει στη Βουλή κάποιος που αν και τόσο παράφωνος έβγαλε δίσκο;» αναρωτήθηκε, αλλά περάσαμε στην τρίτη είδηση (και οι τρεις εκφωνήθηκαν σε ενάμισι λεπτό). Αφορούσε την εξαμελή επιτροπή, υπεύθυνη του φωτοτυπικού στο ΙΚΑ Ορεστιάδας. Από την έκφρασή του αντιλήφθηκα ότι καταλάβαινε ακριβώς τι έλεγε ο εκφωνητής. Οπότε για να σώσω την τιμή της χώρας, υιοθετώντας τη ρητορική – καγκουρό, με ένα αυθαίρετο άλμα άρχισα να μιλάω για τον Φλομπέρ. Με την άκρη του ματιού μου έβλεπα στην τηλεόραση τον Πούτιν να γυμνάζεται με TRX και τον Μεντβέντεφ να τον καμαρώνει. Δεν είμαστε, τελικά, μόνοι στο φανταστικό σύμπαν των Μπουβάρ και Πεκισέ.