[Κραυγές και ψίθυροι] Slow emotion

Μια φωτογραφία ισούται με χίλιες λέξεις. Να το παραδεχθούμε αφού ακόμα και τα στερεότυπα πάνω σε αλήθειες είναι δομημένα. Ας δούμε όμως πώς αφομοιώνονται τα συναισθήματα που προκαλεί ένα φωτογραφικό κλικ και πώς αυτά που αναμοχλεύει ένα κείμενο. Η φωτογραφία – και αυτή ακριβώς είναι η δύναμή της – μας «πυροβολεί» με τη μέθοδο του hit ‘n’ run. Λίγα δευτερόλεπτα φθάνουν για να τη δούμε, να σοκαριστούμε και να ενεργοποιηθούν οι αυτοματισμοί του θυμικού μας. Ενα κείμενο χιλίων λέξεων διαβάζεται σε τουλάχιστον δέκα λεπτά. Μέσα σε αυτόν τον χρόνο το συναίσθημα χτίζεται, κλιμακώνεται, αναπτύσσει συνιστώσες, εγείρει ερωτηματικά για τα πώς και τα γιατί, περνά τα όρια του θυμικού, μπαίνει στα χωράφια της ενσυνειδητότητας.

Τα γράφω αυτά με αφορμή τον σάλο που προκλήθηκε από τη δημοσίευση των φωτογραφιών με τα πνιγμένα προσφυγόπουλα. Οι του «πρέπει να δημοσιεύονται» και οι του «δεν πρέπει» αλληλοκατηγορούνται για έλλειψη ευαισθησίας. Η αλήθεια ακροβατεί σε μια εποχή που συχνά το καταλαβαίνεις αντικαθίσταται από το νιώθεις. Δηλαδή μια διανοητική λειτουργία από μια συναισθηματική. Που ευνοεί τη φωτογραφικά διακινούμενη ειδησεογραφία κάνοντάς την κάτι σαν fast food. Εκβιάζει το συναίσθημα και το εκβιαζόμενο συναίσθημα εξαντλείται πολύ γρήγορα. Σοκαριστείτε, δακρύστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Μήπως λοιπόν θα ήταν πιο σωστό για να τονίσουμε ακόμη περισσότερο τη δυναμική της φωτογραφίας, να λέγαμε μια φωτογραφία προκαλεί χίλιες λέξεις; Και να επαναπροσδιορίσουμε, εκτός από τη χαμένη τιμή του slow food, και αυτή του slow emotion; Γιατί η εποχή μας απαιτεί όχι γρήγορο συναίσθημα αλλά άμεσες λύσεις.