[Ενστάσεις] To τίμιο ξύλο

Ακούγοντας το Σάββατο που μας πέρασε τον Αλέξη Μητρόπουλο στην τηλεόραση να απειλεί τους δημοσιογράφους ότι θα αυτοκτονήσει επειδή «τον σπίλωσαν» τρόμαξα. Τι παραπάνω έκαναν οι δημοσιογράφοι από το να μεταδώσουν το αίτημα του εισαγγελέα να αρθεί η βουλευτική ασυλία του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής προκειμένου να διερευνηθεί κατηγορία φοροδιαφυγής – για την οποία ο κ. αντιπρόεδρος ισχυρίζεται ότι έχει παραγραφεί. Κρυφό είναι το αίτημα του εισαγγελέα; Και πού αλλού αν όχι στη Δικαιοσύνη λύνονται οι διαφορές μας – εν προκειμένω, η διαφορά του κ. Μητρόπουλου με το ελληνικό Δημόσιο;

Εστω κι έτσι, όμως, έτρεμα για λογαριασμό των δημοσιογράφων που έκαναν τον κ. Μητρόπουλο να σκεφτεί το απονενοημένο διάβημα. Και για να είμαι ειλικρινής, από χθες νωρίς το πρωί άρχισα να ακούω ραδιόφωνο για να δω μήπως ο πρώην αντιπρόεδρος έκανε πράξη την απειλή του. Ευτυχώς, τον άκουσα θαλερό και πάντα μελιστάλαχτο, να εμφανίζεται σε τουλάχιστον δύο διαφορετικές εκπομπές, να εξαίρει το υψηλό επίπεδο των συνομιλητών του και να εκφωνεί ένα αναθεωρημένο λογύδριο, σύμφωνα με το οποίο δεν είναι δυνατόν να υφίσταται αυτά που υφίσταται ο συγκεκριμένος άνθρωπος, που έχει φυλακιστεί και βασανιστεί στη χούντα.

Δεν με νοιάζει η έκβαση της υπόθεσης του πρώην αντιπροέδρου, είναι υπόθεση της Δικαιοσύνης (και ως προς το πολιτικό του μέλλον, υπόθεση των συντρόφων του). Αλλά μου κάνει τρομερή εντύπωση το επιχείρημά του. Ωστε όποιος αντιστάθηκε και έφαγε ξύλο στη χούντα απαλλάσσεται από τους νόμους, απαλλάσσεται και από τη δημόσια κριτική;

Η απάντηση που έδωσε ένας φίλος, ωστόσο, μου έλυσε την απορία. Στη χώρα που οι κάτοικοί της απαιτούν αιώνιο σεβασμό, οικουμενική ευγνωμοσύνη και… εγγυημένο υψηλό επίπεδο διαβίωσης λόγω των αρχαίων προγόνων τους, πώς να μη θεωρεί κανείς ανεξάντλητο ηθικό κεφάλαιο το ξύλο που έφαγε ένας πολύ παλαιός εαυτός του;