Ο Ρέντσι και το στοίχημα των γκέι γάμων

Χθες από το Ρίμινι, ίσως το πιο γνωστό καλοκαιρινό θέρετρο της Ιταλίας, ο Ματέο Ρέντσι υποσχέθηκε ότι οι μεταρρυθμίσεις θα προχωρήσουν παρά το γεγονός ότι οι αντιδράσεις στο Κοινοβούλιο αλλά και το εσωτερικό της κυβέρνησης οξύνονται όλο και περισσότερο. «Η Ιταλία», επιμένει ο ιταλός πρωθυπουργός, «πρέπει να απελευθερωθεί από μια εικοσαετία αδράνειας και αδιέξοδων συζητήσεων».  Αν κρίνει κανείς από την τύχη του νομοσχεδίου για τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών, ο Ρέντσι μάλλον έχει δίκιο.

Το θέμα της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών είχε φτάσει πολλές φορές έως την πόρτα του ιταλικού Κοινοβουλίου. Δεν την πέρασε όμως ποτέ, εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης που προέβαλλαν τα καθολικά κόμματα, αλλά και της αδράνειας της Κεντροδεξιάς. Πριν από λίγες ημέρες ο Ματέο Ρέντσι δεσμεύθηκε για ακόμη μια φορά ότι ο σχετικός νόμος θα ψηφιστεί έως το τέλος του χρόνου. Αλλά παρά την πρωθυπουργική δέσμευση και την πίεση από τις καταδίκες του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τίποτε δεν είναι λιγότερο βέβαιο. Η Ιταλία, μαζί με την Ελλάδα, παραμένει μία από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες όπου δεν αναγνωρίζονται νομικά τα ομόφυλα ζευγάρια. Μόνο κάποιοι δήμοι, όπως της Ρώμης και του Μιλάνου, έχουν αρχίσει να καταγράφουν στα δημοτικά τους μητρώα ως οικογένειες ομόφυλα ζευγάρια.

Αυτή η κάπως υβριδική κατάσταση αποτυπώνεται στην ιστορία του Φάμπιο και του Φράνκο. Οπως γράφει η «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», το νεαρό ζεύγος ομοφύλων ανακοίνωσε τον γάμο του, κατάρτισε τη λίστα προσκεκλημένων, διάλεξε κοστούμια και γαμήλια τούρτα. Αλλά εκείνο που δεν ξέρει είναι το μέρος όπου θα τελεστεί το μυστήριο. Η πιθανότητα να γιορτάσουν την έναρξη της κοινής τους ζωής στη Ρώμη, την πόλη όπου διαμένουν, εξαρτάται από τον μεταρρυθμιστικό οίστρο του ιταλικού Κοινοβουλίου. «Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν ελπίζουμε σε πολλά. Η αντίδραση σε πολιτικό επίπεδο, η οποία ενισχύεται από σημαντικό μέρος της Καθολικής Εκκλησίας είναι πολύ ισχυρή», δηλώνει ο Φάμπιο. «Νομίζω ότι τελικά θα παντρευτούμε στο εξωτερικό, πιθανότατα στην Πορτογαλία» συμπληρώνει.

Το τελευταίο νομοσχέδιο παρουσιάστηκε στη Γερουσία τον περασμένο Μάρτιο. Η βάση ήταν το γερμανικό μοντέλο – θα αναγνωριζόταν η συμβίωση και όχι ο γάμος, ο οποίος πλέον έχει αναγνωριστεί στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Βρετανία και αλλού. Σε περίπτωση που το νομοσχέδιο γίνει νόμος του ιταλικού κράτους, στα ομόφυλα ζευγάρια θα αναγνωριστούν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τα ετερόφυλα στα θέματα κληρονομιάς, φορολόγησης, συντάξεων, κοινωνικών παροχών και ασφάλισης. Τίθενται, ωστόσο, περιορισμοί στα θέματα υιοθεσίας και υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Το νομοσχέδιο, όμως, έχει κολλήσει στην αρμόδια επιτροπή, καθώς τόσο τα κόμματα της αντιπολίτευσης όσο και της συγκυβέρνησης έχουν καταθέσει εκατοντάδες τροπολογίες μπλοκάροντας την πορεία του προς την ολομέλεια. «Η καθυστέρηση αυτή δείχνει ότι δεν έχουν αντιληφθεί πόσο επείγουσα είναι η κατάσταση. Δείχνει ακόμη την έλλειψη σοβαρότητας που τους διακρίνει στο συγκεκριμένο θέμα» τονίζει στη βρετανική εφημερίδα ο Φλάβιο Ρομάνι, επικεφαλής της Arcigay, της μεγαλύτερης οργάνωσης για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην Ιταλία. Η Μόνικα Τσιρινά, γερουσιαστής του Δημοκρατικού Κόμματος και αρχιτέκτονας του νόμου, παραδέχεται ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ηθελημένη κωλυσιεργία εκ μέρους των συναδέλφων της. Δηλώνει πεπεισμένη ότι τελικά ο νόμος θα περάσει. Το ίδιο θα έλεγε και ο Ματέο Ρέντσι. Αλλά ο Φάμπιο δεν είναι και πολύ αισιόδοξος: «Εάν θέλουμε να κάνουμε οικογένεια θα πρέπει να πάμε στο εξωτερικό. Κι αυτό με θλίβει» λέει.

Κινητικότητα στην αγορά
Μελέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δείξει ότι η αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομόφυλων ζευγαριών ευνοούν την κινητικότητα στην αγορά εργασίας και την παραγωγικότητα. «Η οικονομία μας θα γινόταν λιγότερο στατική» διαβεβαιώνει και ο Φράνκο Γκριλίνι, ομοφυλόφιλος και πρώην μέλος του ιταλικού Κοινοβουλίου