[Κραυγές και ψίθυροι] Ο επίμονος αρχαιολόγος

Εγκλωβισμένοι, τις τελευταίες ημέρες, σε ένα σύμπαν που οριοθετείται στα σύνορα της χώρας, απορροφημένοι στην ομφαλοσκόπηση των ιδεολογικών και ιδεοληπτικών μας εξαρτήσεων, κλείσαμε το παράθυρο με θέα στο παγκόσμιο ιστορικό τοπίο. Ετσι ο δημόσιος αποκεφαλισμός του 81χρονου αρχαιολόγου Χαλέντ αλ Ασάαντ που επί σαράντα χρόνια ήταν υπεύθυνος του αρχαιολογικού χώρου της Παλμύρας πέρασε στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ως μία ακόμη εκτέλεση από τους τζιχαντιστές. Το εθνικό ενδιαφέρον μας για την αρχαιολογία φαίνεται ότι, προσωρινά, εξάντλησε τα αποθέματά του στον τάφο της Αμφίπολης. Φυσικό θα έλεγε κανείς, αφού ο λόφος Καστά πιθανολογούσαμε ότι έκρυβε αποσπάσματα της δικής μας ιστορίας. Είναι όμως έτσι;Οχι, δεν είναι. Το συνειδητοποίησα από μια τυχαία γνωριμία πριν από λίγες εβδομάδες. Η άγνωστη, συμπαθής συνταξιδιώτισσα στο πλοίο μού είπε πάνω στην κουβέντα – χωρίς ούτε καν προανάκρουσμα έπαρσης – ότι λεγόταν Αννα Ξεναρίου και ήταν βοηθός του Μανόλη Ανδρόνικου στις ανασκαφές της Βεργίνας. Επειδή μάλιστα λόγω της σωματοδομής της χωρούσε να περάσει από τη δίοδο, ήταν η πρώτη που κατέβηκε στον τάφο του Φιλίππου. «Κοριτσόπουλο ήσασταν. Δεν μπήκατε στον πειρασμό να βάλετε στην τσέπη σας κάτι; Ποιος θα το καταλάβαινε;» την είχα ρωτήσει τότε. «Τι να το κάνω;» μου απάντησε. «Το αρχαιολογικό εύρημα αποκτά αξία από τη στιγμή που το αντικρίζει η ανθρωπότητα» απάντησε έμπλεη ευλάβειας για τη δουλειά της. Ετσι κατάλαβα πως η αρχαιολογία, σαν καθετί στο οποίο αφιερώνεται κάποιος, είναι θρησκεία. Αν την πιστέψεις μπορεί να σε σώσει. Ή να σε αγιοποιήσει. Οπως τον Χαλέντ αλ Ασάαντ. Αιωνία η μνήμη του.