[Ενστάσεις] Περήφανοι Ελληνες

O Aλεκ Σκαρλάτος (ο οποίος μαζί με τον συνάδελφό του Σπένσερ Στόουν και τον Αντονι Σάντλερ αφόπλισαν τον ένοπλο τζιχαντιστή που οπλισμένος με Καλάσνικοφ πυροβολούσε τους συνεπιβάτες του στο τρένο της γραμμής Αμστερνταμ – Παρίσι) είναι αμερικανός στρατιώτης που υπηρετεί στο Αφγανιστάν – δουλειά του είναι ο κίνδυνος. Από προχθές, μετά τη συμβολή του στην αποτροπή του μακελειού, στη χώρα μας άρχισε να αντιμετωπίζεται ως ένας ακόμα δικός μας ήρωας.

Οντως, είναι ελληνικής καταγωγής. Αλλά είναι προφανές ότι με το κατόρθωμά του δεν έχει σχέση κανένα DNA. Οφείλεται στην κοινωνία όπου μεγάλωσε, στην εκπαίδευση και σε αξίες που μάλλον αποκλίνουν παρά συγκλίνουν με τα ισχύοντα στην Ελλάδα. Αν ήταν εδώ, κατά τεκμήριο φτωχός και επέλεγε να πάει στον Στρατό, επαγγελματίας οπλίτης, το πιθανότερο είναι να γινόταν ένας ανεκπαίδευτος γραφειοκράτης σε κάποια μονάδα στα σύνορα, όπου θα έψαχνε τρόπους να μετατεθεί σε μονάδα κοντά στον τόπο της καταγωγής του. Θα έβριζε το τρίτο Μνημόνιο, επειδή η υπογραφή του εξανεμίζει τις ελπίδες του να συνταξιοδοτηθεί το συντομότερο και να κάνει μια προσοδοφόρα δική του δουλειά. Και θα ήταν υπερήφανος, ασφαλώς, για τη γαλάζια χώρα μας με τη μακρά Ιστορία.

Ο Αλεκ Σκαρλάτος δεν έχει, όμως, καμία σχέση με αυτή τη νοοτροπία. Στο Ορεγκον, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, ήξερε ότι πρέπει να κοπιάσει πολύ για να τα καταφέρει. Στην Ελλάδα θα τον λέγαμε μιλιταριστή, αλλά στην Αμερική ο στρατός είναι μια δύσκολη δουλειά με απόλυτα καταρτισμένους επαγγελματίες, δεν παίζει λούφα.

Ο Σκαρλάτος, εκεί, αγωνίζεται για το παρόν και το μέλλον, το δικό του και της χώρας του. Στην Ελλάδα συνήθως ζούμε με τη φαντασίωση της τρισχιλιετούς Ιστορίας μας. Ο Σκαρλάτος είναι 22 χρόνων. Στην Ελλάδα, οι 22χρονοι μένουν με τη μάνα και τον μπαμπά τους. Να είμαστε περήφανοι λοιπόν γι’ αυτόν; Καλύτερα να γίνουμε σκεπτικιστές για εμάς.