[Kαλημέρα σας] O γέρος στο πάτωμα

2 λεπτά
Στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας των Εξαρχείων, λίγο μετά τα μεσάνυχτα του περασμένου Σαββάτου, ακούγονταν έντονες κραυγές. Ακατάληπτες στο σύνολό τους, ξεχώριζε όμως ανάμεσά τους η λέξη «πονάω». Δεν μπορούσες να καταλάβεις ούτε γιατί πονούσε ούτε για το τι έπρεπε να γίνει για να σταματήσει να πονάει αυτός που κραύγαζε. Σύσσωμοι οι ένοικοι – όσοι δεν είχαν φύγει διακοπές – αποφάνθηκαν πως ο γέρος στο δυάρι του δεύτερου ορόφου, αφού τα χτυπήματά τους στην εξώπορτα του διαμερίσματός του δεν φάνηκε να τα ακούει, θα είχε υποστεί κάποια αιφνίδια επιδείνωση της αρρώστιας του. Πλησιάζει τα εκατό και για τον ίδιον περισσότερο έχουν ακούσει την κόρη του να μιλάει όταν το απόγευμα που συνήθως έρχεται για ένα δίωρο συναντάει κάποιον από τους ενοίκους στην είσοδο της πολυκατοικίας ή στο ασανσέρ, παρά έχουν ανταλλάξει μαζί του μια κουβέντα. Γρήγορα επέστρεψαν όλοι στα διαμερίσματά τους με τις κραυγές να συνεχίζονται όλο και πιο ασθενικές, για να μάθουν την επομένη από ακριτομυθίες – σαν να είχε διαπραχθεί κάποια παρανομία που δεν ήθελε κανείς να τη χρεωθεί – πως ο εκατοντάχρονος είχε πέσει από το κρεβάτι στο πάτωμα. Δεν ήταν μόνο οι πόνοι της ηλικίας αλλά κυρίως οι πόνοι της πτώσης που τον έκαναν να βογκάει και οι δεκάξι ώρες – όσες παρέμεινε στο πάτωμα – θα τον είχανε κάνει να καταλάβει, αν τους γνώριζε, τους στίχους του Γιάννη Κοντού «Ο γέρος όμως ζει και ξέρει / πώς γίνεται το σίδερο μπαμπάκι». Αν ακόμη και στις πιο χειροπιαστές οδύνες ο ποιητής δικαιούται να είναι σιβυλλικός – όχι και τόσο – ο καθένας θα μπορούσε να σκεφτεί ένα τουλάχιστον πράγμα: αν και ελάχιστη η απόσταση που χώριζε τους ενοίκους από τον πεσμένο στο πάτωμα γέρο, κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Οπως ακριβώς σε όλα τα μεγάλα δράματα της ανθρωπότητας που, όσο μακριά μας κι αν ξετυλίγονται, ελάχιστα να προσπαθούσαμε θα τα συνειδητοποιούσαμε, χωρίς μάλιστα το εμπόδιο μιας πόρτας ανάμεσά μας. Μιας πόρτας που άλλαζε άρδην – αν είναι ποτέ δυνατόν! – τα δεδομένα τής μη επικοινωνίας με τους άλλους, ακόμη πιο ανυπόφορης μέσα στον Αύγουστο.













