[Μικρού μήκους] Περί ορέξεως

Για τη Λεωφόρο Ποσειδώνος δηλώνουμε πλήρη άγνοια, αλλά από τα σουξέ που ακούγονται στις παραλιακές της επαρχίας κάτι πήρε τ’ αφτί μας. Ημασταν κι εμείς εκεί όταν τα «Ξημερώματα» του Λάκη Παπαδόπουλου, στην ερμηνεία του Μίλτου Πασχαλίδη, ξεσήκωσαν – με σειρά εμφανίσεως – ένα πανηγύρι πολιτιστικού συλλόγου κι έναν γάμο σε παραθαλάσσιο οικισμό. Ημασταν κι εμείς ωτακουστές όταν η παρέα των οκτάχρονων «έλιωνε» το τραγούδι στο μίνι iPad με αμφιθέατρο μια πλατεία. Και μάλλον δεν το ‘δαμε σε όνειρο ότι το ίδιο βράδυ ζητούσαν να «συνοδεύσουν» τους γονείς τους στη συναυλία του Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ για ν’ ακούσουν το τραγούδι σε απόσταση αναπνοής.

Περί ορέξεως υπάρχουν κι αλλού κολοκυθιές: κι εμάς αν μας ρωτήσετε, τα «χαλκώματα», οι «καστρόπορτες» και τ’ «αλόγατα» μας πέφτουν πολλά για δύο στροφές. Αλλά η επιτυχία αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη, δίχως να λογαριάζει τη δική σου μελαγχολία. Ειδικά όταν προέρχεται από έναν τραγουδοποιό που αποδεικνύει το ευγενές μέταλλο από το οποίο είναι φτιαγμένα τα τραγούδια του. Κανείς δεν του ζήτησε να ακούγεται νεοπαραδοσιακός και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τη ροκιά στο υπόστρωμα.

Κι ύστερα, τα έχει αυτά το καλοκαίρι: κάτω από τα ραντάρ του μεγάλου θεάματος επιβιώνει το εφήμερο σουξέ. Εδώ ολόκληρη κιθαριστική κοινότητα έχει χωριστεί στα δύο για το αν οι Tame Impala πρόδωσαν τον νεοψυχεδελικό ήχο τους βρίσκοντας πατήματα στην ντίσκο του 1980.