[Ενστάσεις] Οι αριθμοί κι οι άνθρωποι

Εχοντας διεκδικήσει το μονοπώλιο του ανθρωπισμού για το ζήτημα της μετανάστευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται αντιμέτωπος με ακόμα μια σκληρή διάψευση, με ακόμα ένα Μνημόνιο το οποίο επιβάλλει η πραγματικότητα, που δεν υπακούει σε ευχολόγια ούτε σε καλές προθέσεις. Το Μεταναστευτικό δεν είναι «ειρήνη, ύφεση, αφοπλισμός – αμήν Παναγιά μου». Θέλει χρήμα, πολιτικό σχεδιασμό και βούληση.

Εχοντας πλειοδοτήσει στον ιδιότυπο συριζαϊκό αντιευρωπαϊσμό, τα στελέχη του κόμματος που κατέχει την εξουσία στο όνομα της Αριστεράς θα πρέπει να ένιωσαν έκπληξη που όλα τα μεταναστευτικά ρεύματα από Ασία και Αφρική επιδιώκουν να καταλήξουν στην Ευρώπη. Να αναρωτήθηκαν, άραγε, οι δραχμιστές, οι φίλοι τους και οι αντευρωπαίοι ιδεοληπτικοί για ποιους λόγους οι πρόσφυγες και μετανάστες επιλέγουν πάση θυσία την Ευρώπη; Η απάντηση είναι προφανής για όσους σκέφτονται απροκατάληπτα: οι συνθήκες ελευθερίας, οι δυνατότητες επιβίωσης και ένταξης, η ασφάλεια, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, οι ομάδες αλληλεγγύης και συμπαράστασης που δρουν στο πλαίσιο των χωρών αυτών είναι που κάνουν ελκυστικό τον δυτικό κόσμο (και όχι π.χ. τη Ρωσία ή την Κίνα).

Εχοντας πιστέψει ότι, από την ασφάλεια της αντιπολίτευσης, ο οποιοσδήποτε δηλώνει αριστερός μπορεί να σπιλώνει ως συλλήβδην ρατσιστές πολιτικούς αντιπάλους, δημάρχους, το Λιμενικό ή την Αστυνομία, ήδη έχει διαψευσθεί. Οι ανεξέλεγκτες ροές είναι κοινωνικό πρόβλημα, όχι αφορμή για επικοινωνιακή πολιτική.

Από την Αμυγδαλέζα στον Ελαιώνα, η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής (μη) Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου θα όφειλε να έχει καταλάβει ότι το πολυδιάστατο αυτό πρόβλημα δεν λύνεται με ψευτοανθρωπισμούς, με αριστερά κλισέ και με ευχολόγια. Κι όμως. Ακόμα ψάχνει επικοινωνιακά τρικ. Θα φτιάξει, λέει, 2.500 θέσεις ανοιχτής φιλοξενίας για μετανάστες. Στο μεταξύ, μόνο στην Κω 7.000 άνθρωποι στους δρόμους αποδεικνύουν ότι οι αριθμοί των κυβερνητικών σχεδιασμών δεν επαρκούν για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Κυρία Χριστοδουλοπούλου, αποτύχατε.