[Καλημέρα σας] Καλοκαιρινοί στοχασμοί

Σε όλα τα σαλόνια του πλοίου της γραμμής – το ταξίδι διαρκεί επτάμισι ώρες – οι τηλεοράσεις είναι τοποθετημένες, έναν γύρο, με τέτοιον τρόπο ώστε και αν ακόμη δεν βλέπεις την εικόνα να ακούς τις φωνές. Ασχετα αν είναι 11.30 το πρωί ή 4.30 το απομεσήμερο, ο Στράτος Διονυσίου, ο Στέλιος Καζαντζίδης ή σίριαλ χιλιοπαιγμένα που ξαναπαίζονται, κρατάνε καθηλωμένους σε ένα ποσοστό 80% τους επιβάτες (ανάμεσά τους και μικρά και πάρα πολύ μικρά παιδιά). Δεν σημαίνει ότι το υπόλοιπο 20% κάνει κάτι διαφορετικό. Ή χάσκει με τα μάτια ανοιχτά ή μισοκοιμάται ή, αν δε μιλάει στο κινητό, παρακολουθεί στην οθόνη του κάτι που παρά την ένταση του ενδιαφέροντος, αδυνατείς να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Θα ήθελες να ήταν χυδαίες ή αγροίκες οι φυσιογνωμίες τους για να μπορείς να τους κατηγορήσεις μέσα σου ευθέως. «Δυστυχώς», όμως, στην πλειονότητά τους πρόκειται για πρόσωπα συμπαθητικά έως ευγενικά, κάτι που κάνει ακόμα πιο δυσεξήγητη την ευφροσύνη τους για θεάματα και ακροάματα που, καθώς φαίνεται να τα έχουν αποστηθίσει, μάλλον πλήξη θα έπρεπε να τους προκαλούν. Το χειρότερο όμως είναι καθώς σκέφτεσαι τη συνέχεια, όταν θα έχουν βγει από το πλοίο και θα έχουν επιστρέψει σπίτι τους. Οπου απλούστατα με μεγαλύτερη άνεση τώρα και εντελώς μόνοι τους, απρόσκοπτα, θα κάνουν ζάπινγκ, θα μιλούν στο κινητό ή θα στέλνουν μηνύματα, χωρίς ωστόσο κάποια πραγματική ανάγκη να κάνει τη σχετική επικοινωνία να έχει νόημα. Οταν όμως με την επικοινωνία δοξάζεται και μυθοποιείται το μέσον, χωρίς η ίδια να αποκτά ένα στοιχειώδες αντίκρισμα, έχουμε έναν υποβιβασμό της ανθρώπινης συνθήκης σε κάτι αφάνταστα πρωτόγνωρο που μοιάζει ως κάτι το κανονικό: μαζί με τη χαρά και την ανακούφιση που νιώθει κανείς σε προσωπικό επίπεδο απλώς και μόνο γιατί επικοινωνεί, να διακινεί το οποιοδήποτε ψέμα κυκλοφορεί τεχνηέντως η καιροφυλακτούσα πολιτική εξουσία. Με αποτέλεσμα είτε πρόκειται για το κινητό είτε για την τηλεόραση είτε για το Ιντερνετ, αντί να τα χρησιμοποιείς, να σε χρησιμοποιούν. Επομένως η επικοινωνία να εγκαθίσταται με τους όρους που επιδιώκουν τα μέσα αυτά και όχι, όπως αφελώς φαντάζεσαι, με τη δική σου πρωτογενή λαχτάρα προκειμένου να έρθεις σε επαφή με τους άλλους.