[Μικρού μήκους] Στη δεύτερη γραμμή

Κι αν τα καλοκαίρια χρειάζονται τους δευτεραγωνιστές τους; Αν δεν είναι η εποχή που ευνοεί τους πρώτους ρόλους, τις πρεμιέρες ταινιών και τους «θεσμικούς» τίτλους; Ξεχασμένα στα ράφια και στο πάτωμα στέκουν τα χειμωνιάτικα βιβλία που περιμένουν τον ψυχαναγκαστικό κανόνα της χαλαρής ανάγνωσης. Προφανώς, όμως, δεν είναι προσωπικό χούι ότι πολλά από αυτά μένουν χωρίς δεύτερο φυλλομέτρημα, ακόμη κι αν στέκουν στο ύψος των πολλαπλών υποσχέσεων. Ούτε πως δεν τερματίζουν πρώτοι οι πολυδιαφημισμένοι ή οι βραβευμένοι των ημερών. Οι προσωπικοί ήρωες αποκαλύπτονται στη δεύτερη γραμμή. Μετά τη «Δύναμη και τη δόξα» του Γκράχαμ Γκριν ακόμη ένα βιβλίο ξεκόλλησε από την ετικέτα «λογοτεχνία και θρησκεία». Με ήρωα έναν χριστιανό ιάπωνα μυθιστοριογράφο, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τους θεούς και κυρίως τους δαίμονές του. Το «Σκάνδαλο» του Σιουσάκου Εντο, γραμμένο είκοσι χρόνια μετά την αριστουργηματική «Σιωπή» (1966), την οποία διόλου τυχαία ανέλαβε να μεταφέρει στον κινηματογράφο ο αμφισβητίας καθολικός Σκορσέζε. Ενα ακόμη βιβλίο για την ηθική (αυτό είναι το ύστατο στοίχημα της καλής λογοτεχνίας, ας μη γελιόμαστε), που αντέχει στα απανωτά χτυπήματα του μεταμοντέρνου.

Συνήθως φοβόμαστε τα βιβλία που ανταποκρίνονται σε έναν εσωτερικό μηχανισμό βραδείας καύσης. Επειδή τις ταμπέλες τις βάζουμε εμείς στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Μας βολεύει απολύτως η τάξη των διαχωριστικών γραμμών. Ακόμη και αν η βιτρίνα της νέας σοδειάς παραήταν εύθραυστη για το ωστικό κύμα του καλοκαιριού.