[Ενστάσεις] Τουρισμός

Δεν ξέρω αν για έναν τυπικό συριζαίο όπως ο Θοδωρής Δρίτσας είναι δυσκολότερο να πρέπει να δράσει δημιουργικά (ως υπουργός) ή να αντέξει να μην παρέμβει υπέρ ενός «κινήματος» που διεκδικεί την εξαίρεση εις βάρος των κορόιδων, της υπόλοιπης δηλαδή κοινωνίας (όπως είχε κάνει το 2012 με τους φοροφυγάδες της Υδρας). Αυτό που με σιγουριά ξέρω είναι ότι, συνήθως, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο – και για να είμαστε ειλικρινείς, δεν αλλάζει και πολύ από το αποτέλεσμα προηγούμενων ετών, όταν την ευθύνη είχαν άλλες πολιτικές δυνάμεις. Λίγο πριν από ένα Μνημόνιο ακόμα, ο ελληνικός τουρισμός, η – υποτίθεται – βαριά βιομηχανία της χώρας, συνεχίζει να κινείται στον αστερισμό της αρπαχτής και της φοροδιαφυγής. Ας προσθέσει κανείς και τη χωρίς σχεδιασμό ανάπτυξη των τουριστικών υποδομών.

Βρέθηκα μερικές μέρες για διακοπές στη Νάξο. Σε περιοχή επιδοτημένων τουριστικών υποδομών. Σε μερικά μόνο χρόνια, το φυσικό περιβάλλον αγροτικών περιοχών αντικαταστάθηκε απο δωμάτια προς ενοικίαση, τσιμέντο και τούβλα με άσπρο σοβά για αρχιτεκτονική σε πατρόν, συνήθως οικογενειακές επιχειρήσεις χωρίς ή με ελάχιστο προσωπικό, που δουλεύουν περί τους τέσσερις μήνες το καλοκαίρι. Η φοροδιαφυγή είναι αυτονόητη – συνήθως την προτείνουν οι ιδιοκτήτες στους ενοικιαστές τους με τη γνωστή μέθοδο: τόσα με απόδειξη, τόσα χωρίς. Οι ταξιτζήδες χρεώνουν ό,τι θέλουν – με το κομμάτι. Τα εστιατόρια, όταν και όσο μπορούν, κάνουν τα ίδια.

Στο μεταξύ, οι επενδυτές στις μικρές πολιτείες παραθεριστικών κατοικιών που δημιουργήθηκαν πιέζουν δημοτικές Αρχές ή πολιτικούς να φτιάξουν υποδομές εκ των υστέρων (δρόμους, σχέδιο, αύξηση συντελεστών δόμησης), συνήθως εις βάρος των στοιχείων που έκαναν ελκυστικό το τοπίο. Ισοπεδώνοντας αμμολόφους, ρημάζοντας υψώματα, φτιάχνοντας ασφάλτινους αυτοκινητοδρόμους πλάι στο κύμα.

Η στρεβλή ανάπτυξη που καταστρέφει σιγά σιγά τη χώρα είναι πάντα εδώ. Την ενθαρρύνουν (όχι πάντα με το αζημίωτο) διά των εκπροσώπων τους οι θεσμοί, την προστατεύουν οι πολιτικοί, την πληρώνουν συνήθως τα ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα. Οπου και να ταξιδέψω, την Ελλάδα την πληρώνω – αλλά έχω πειστεί χρόνια τώρα: τζάμπα πληρώνω.