ΩΡΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ

Εν μέσω των πυρετωδών διεργασιών για την ολοκλήρωση της τελικής συμφωνίας με τους δανειστές, η Ελλάδα περνά ένα μακρύ καλοκαίρι αβεβαιότητας, που άρχισε με το δημοψήφισμα και θα τελειώσει με τις εκλογές. 
Χωρίς αμφιβολία, οι συνεχείς εκλογικές περιπέτειες έχουν συντελέσει σε μεγάλο βαθμό στη δημιουργία αυτού του νέφους αβεβαιότητας – όμως η κατάσταση στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος δεν επιτρέπει άλλες επιλογές. 
Με την έννοια αυτή, το νέο ραντεβού με την κάλπη μπορεί – υπό προϋποθέσεις – να λειτουργήσει λυτρωτικά: να σηματοδοτήσει τη λήξη ενός χαμένου εννεαμήνου και την έναρξη μιας νέας εποχής για τη χώρα. 
Το μεγαλύτερο μάθημα των χρόνων της κρίσης – για όλες τις πολιτικές δυνάμεις – ήταν ότι η επιμονή στη λογική της αυτοδυναμίας και η έλλειψη συνεννόησης οδηγούν σε αδιέξοδα, διασπάσεις και συρρίκνωση. Το βίωσε πρώτο το ΠΑΣΟΚ, μετά η Νέα Δημοκρατία και τώρα το βιώνει με εξίσου σκληρό τρόπο ο ΣΥΡΙΖΑ. 
Οι πολιτικές δυνάμεις δεν μπορούν να οδηγήσουν τη χώρα σε νέες εκλογές με τις παλιές τους νοοτροπίες. Οφείλουν να αποδείξουν ότι έχουν πάρει το μάθημα της κρίσης και να δεσμευτούν προεκλογικά για τις μεγάλες μετεκλογικές συνεννοήσεις που έχει ανάγκη ο τόπος. 
Αλλωστε η ίδια η ψήφιση του τρίτου Μνημονίου θα αποδειχθεί το ευκολότερο βήμα για την αντιμετώπιση της κρίσης. Πολύ πιο δύσκολη θα είναι η εφαρμογή της συμφωνίας τους επόμενους μήνες, αλλά οι ανάγκες της χώρας είναι τόσο μεγάλες – 47 δισ. ευρώ ώς το τέλος της χρονιάς – που μόνο μια κυβέρνηση ευρείας στήριξης θα μπορούσε να ξεπεράσει. 
Το κυριότερο όμως είναι το εξής: μόνο μια κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης θα μπορούσε να διαλύσει το νέφος της αβεβαιότητας που στοιχειώνει την οικονομία. Και αυτό είναι στο χέρι των κομμάτων – αλλά και των ψηφοφόρων.