[Κραυγές και ψίθυροι] Παιδικές χαρές

Λίγο πριν φύγω από την Αθήνα, συνάντησα σε γνωστό εμπορικό κέντρο μια φίλη, μητέρα δύο μικρών αγοριών, που τα πήρε το μάτι μου να παίζουν μπροστά από μια βιτρίνα με εσώρουχα. Δεν πρόλαβα να τη ρωτήσω, τα είπε μόνη της: «Σήμερα τους έφερα εδώ, μεθαύριο θα τους πάω (ανέφερε άλλο γνωστό mall), ε, την Παρασκευή φεύγουμε για το νησί».

Δεν είναι η πρώτη φορά που καταγράφω αυτή την άτυπη «χρήση» των εμπορικών κέντρων ως παιδικές χαρές. Και σκέφτομαι αυτά τα πιτσιρίκια που εξασκούνται στην αριθμητική προσθαφαιρώντας τα αναγραφόμενα στις βιτρίνες ποσοστά των εκπτώσεων, μελετάνε τα χρώματα και τις αποχρώσεις στις παρατεταγμένες σαγιονάρες Havaianas, εξοικειώνονται με τα σχήματα παρατηρώντας τα σχέδια των ρούχων. Το φαινόμενο αντανακλά μια σύγχρονη συνθήκη, οπότε δεν μπορώ να το κατακρίνω. Εξάλλου, κατά συνείδηση, δεν είμαι νοσταλγός της αλάνας. Αλλοι καιροί, άλλες ανάγκες των γονιών, άλλες απορίες των παιδιών. Αυτά συζητούσαμε με τη φίλη μου που με την άκρη του ματιού παρατηρούσε τους μικρούς «διαόλους» της. «Προχθές ο μεγάλος είδε την Κωνσταντοπούλου στην τηλεόραση και με ρώτησε γιατί μιλάει έτσι αυτή η κυρία» μού είπε. «Και τι απάντησες;» τη ρώτησα. «Τίποτα! Συνειδητοποίησα απλώς ότι τα παιδιά μεγαλώνουν όταν κάνουν ερωτήσεις για τις οποίες υπάρχουν απαντήσεις». Αποχαιρετιστήκαμε με την τετριμμένη ευχή, τα παιδιά της τουλάχιστον να ζήσουν καλύτερες ημέρες. «Αυτά τα σκασμένα τα έχω ικανά για όλα» φώναξε αυτοσαρκαζόμενη και έτρεξε να τα προλάβει πριν αρχίσουν να παίζουν ανεξέλεγκτα με τις κυλιόμενες σκάλες.