[Καλημέρα σας] Γιατρός ή γιατρικό;

Κυκλοφορούσε ευρύτατα όσο ζούσε, αλλά ξεχάστηκε αφότου πέθανε, σε αντίθεση με πολλές άλλες ρήσεις του, κάτι που είχε πει ο Γιάννης Τσαρούχης για τον Αγγελο Κατακουζηνό – οι φίλοι του τον φωνάζανε Βαλή -, μέγιστο καθηγητή της Ψυχιατρικής: «Δεν ήταν ο γιατρός, ήταν το γιατρικό». Εννοώντας σαφώς ότι ήταν τέτοια η σχέση που αποκτούσε με τους ασθενείς του, ώστε η παρουσία του και μόνο γινόταν πολλαπλώς θεραπευτική. Δεν χρειαζόταν ο σχεδόν ενενηνταπεντάχρονος σήμερα καθηγητής Παιδιατρικής Δημήτρης Ζουμπουλάκης να αναφέρει στο δεύτερο του βιβλίο, που με τον τίτλο «Υποδειγματικές οικογένειες» κυκλοφόρησε πρόσφατα (βιβλίο γραμμένο με τη χάρη ενός χρονογράφου όπως ο Παύλος Παλαιολόγος και τη λεπτολόγο παρατηρητικότητα ενός πεζογράφου όπως ο Μαρία Ρεμάρκ), ότι προσπάθησε να τηρήσει απαράβατα στη ζωή του δυο διαπρεπείς νουθεσίες: η μια είναι των Κινέζων και συμβουλεύει πως «όταν αποφασίζεις να ανοίξεις μαγαζί, πρέπει πρώτα να μάθεις να χαμογελάς», ενώ η δεύτερη, των Γερμανών, ότι «για να μπορέσεις να πετύχεις ως γιατρός, εκτός από τις σπουδές, τις γνώσεις και την εμπειρία, πρέπει να είσαι παντα ευπρόσιτος». Και «ευκολοεύρετος» συμπληρώνει ο Δημήτρης Ζουμπουλάκης. Από τον τόπο της γέννησής του, την Τήνο, τα παιδικά του χρόνια στην Αίγυπτο, τις σπουδές του σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τη θητεία του ως γιατρού σε νοσοκομεία με συνέχεια και ολοκλήρωση τα χρόνια του στο Νοσοκομείο Παίδων, στο Τμήμα Λοιμωδών Νοσημάτων «Μακκά», θα έλεγες πως ο Δημήτρης Ζουμπουλάκης ανθούσε πρώτα ως άνθρωπος και μετά ως επιστήμονας αποκλειστικά και μόνο χάρη στην επαφή του με τους άλλους. Κυρίως με το άρρωστο παιδί που δεν εννοούσε να διαπραγματευτεί την μη απόδοσή του ως υγιούς μέλους στο περιβάλλον του όσο σοβαρά συμπτώματα και αν εμφάνιζε. Αυτή η «παράλογη» πίστη του σε συνδυασμό με μια αξιοπρεπώς πληθωρική και αφειδώλευτα παρηγορητική διάθεση γλύκαινε τα πρωινά και τις νύχτες χιλιάδων παιδιών αλλά και των γονιών τους ή και του νονού τους, που η αγωνία τους – καθότι ενήλικοι – είχε χτυπήσει κόκκινο. Μέλος μιας οικογένειας που έχει δώσει στη χώρα μας την ηθοποιό Βούλα Ζουμπουλάκη, τον εικαστικό Πέτρο Ζουμπουλάκη και τον ποιητή Νίκο Ζουμπουλάκη, αν ο ίδιος ο Δημήτρης Ζουμπουλάκης δεν ήταν ένας άνθρωπος εξαιρετικά σεμνός, έστω και έμμεσα θα συνείκαζες πως ο τίτλος τού βιβλίου του αναφέρεται και στη δική του οικογένεια.