[Κραυγές και ψίθυροι] Αυταπάτες

Το καλοκαίρι, όπως και ο έρωτας, τρέφεται από την ουτοπία και την αυταπάτη. Λίγες ημέρες «εκτός» καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι ζεις, αν όχι πιο κοντά στα όνειρά σου, τουλάχιστον αρκετά μακριά από τους εφιάλτες σου. Σαν να βάζεις στοίχημα ότι το «Summertime and the livin’ is easy» θα το ζήσεις ως πραγματικότητα. Κι ας μην είναι! Οσο δε πιο μικρό το, «εξαργυρωμένο» σε διακοπές, καλοκαίρι τόσο πιο μεγάλη η αυταπάτη.

Με αυτήν την έννοια, το φετινό καλοκαίρι είναι απελπιστικά μικρό. Η χώρα, αντί να κρατάει τον αναπνευστήρα της υποβρύχιας μάσκας, κρατιέται στη ζωή διασωληνωμένη στον αναπνευστήρα με μηχανική υποστήριξη. Γι’ αυτό και οι αυταπάτες δεν είναι χαλαρές. Ο Πρωθυπουργός, για παράδειγμα, εκεί στη μακρινή Ερεικούσα ζει την αυταπάτη ότι προεδρεύει μιας κανονικής κυβέρνησης που στηρίζει το κόμμα του και όχι η αντιπολίτευση. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ότι είναι η σωματοποίηση της Δημοκρατίας. Ο Γιώργος Κατρούγκαλος ότι προσκάλεσε το κουαρτέτο για τσάι με λεμόνι στο μπαλκόνι. Οι επαναστάτες του πληκτρολογίου ότι η πτώση του Χρηματιστηρίου είναι ένα χαστούκι στον καπιταλισμό και νίκη αυτών «που δεν έχουν να χάσουν τίποτα». Κάποιοι άλλοι ότι οι πρόσφυγες στο Πεδίον του Αρεως είναι η απόδειξη του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς. Ενα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν υπάρχει νέο Μνημόνιο, για το χαμένο χειρόγραφο του «Περηφάνια και προκατάληψη» πρόκειται και ένα άλλο ότι ο υπαρκτός σοσιαλισμός δεν κατέρρευσε ποτέ. Πού είπες ότι έβαλες τα αλεξίπτωτα για προσγείωση στον Σεπτέμβριο; Δίπλα στους αναπνευστήρες;