[Κραυγές και ψίθυροι] Τροφοί

Τη μία την ξέρω προσωπικά. Με την άλλη έχω τυπική επαγγελματική σχέση. Την παράλλη τη γνωρίζω από τις δημοσιεύσεις της στο Διαδίκτυο. Αστές κυρίες, όχι στην πρώτη νιότη, με μια επίφαση νεωτερισμού και μια επίστρωση, σαν από σοκολάτα, πολιτικής κουλτούρας. Ατομα δηλαδή από τα οποία δεν θα περίμενες κάποιου είδους ακτιβισμό, ωστόσο δεν τους το χρεώνεις γιατί ποτέ δεν σου το έταξαν. Ολες ασχολούνται με το φαγητό είτε επαγγελματικά είτε ως χόμπι μέσω blog και άλλων συνιστωσών οι οποίες, ειδικά τον τελευταίο καιρό, μου μοιάζουν ότι ανάγονται σε ένα παράλληλο, αειθαλές, αυθαίρετο και χαζοχαρούμενο σύμπαν, που ενίοτε ερμηνεύεται και ως φασιστικά απολιτίκ. Δηλαδή, αναρτήσεις περί της ανεκτίμητης αξίας του μουσακά της μαμάς, της χαράς του τραπεζιού και των οικογενειακών πρωινών με βουτυράτα κρουασάν και σπιτική μαρμελάδα σμέουρο.

Αυτές οι κυρίες λοιπόν αυτοεπιστρατεύθηκαν, άφησαν μέσα στον καύσωνα τα, υποθέτω, ωραιότατα εξοχικά ή αστικά σπίτια τους και με πρώτες ύλες που προμηθεύτηκαν από εταιρείες με τις οποίες συνεργάζονται, άρχισαν να μαγειρεύουν μέσα σε κουζίνες-καμίνια για τους πρόσφυγες στο Πεδίον του Αρεως. Αθόρυβα, χωρίς κομματικά καπελώματα, χωρίς φανφάρες και μικρόφωνα. Στην εποχή που εξαργυρώνεται μιντιακά ακόμη και η αυτονόητη αλληλεγγύη για ανθρώπους που ζουν κάτω από το όριο της απελπισίας, το να φτιάξεις και να τηγανίσεις 2.000 κεφτέδες, χωρίς καν να εκβιάζεις likes, είναι κατάθεση πολιτικής συνείδησης. Το Σαββατοκύριακο ανάρτησαν πάλι «χαρούμενα κρουασάν». Τι με νοιάζει όμως; Γι’ αυτό γουστάρω τη ζωή! Γιατί μπορεί να με εκπλήσσει συνέχεια.