[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Το αλάνθαστο ένστικτο της αγοράς

Η ιστορία από την Ελλάδα των Μνημονίων έχει δείξει ότι οι δανειστές κρατούν τα κλειδιά της χρηματοδότησης της οικονομίας και, μαζί μ’ αυτήν, των πολιτικών εξελίξεων.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου, του πρώτου Μνημονίου, παρέδωσε τη σκυτάλη μετά την προαναγγελία του περίφημου δημοψηφίσματος που έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία σε Παρίσι, Βρυξέλλες, Βερολίνο.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, μετά τις ευρωεκλογές, το έπαιξε α λα ΣΥΡΙΖΑ και έμεινε από λάστιχο. Οι δανειστές δεν της έκαναν το χατίρι να της δώσουν τη συμφωνία για τη συνέχιση της χρηματοδότησης της χώρας και τη διευθέτηση του χρέους. Αναγκάστηκε έτσι να επισπεύσει τις εκλογές που έχασε.

Και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε γραμμή παραλλαγής των προηγούμενων: «Δεν το υιοθετούμε αλλά θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμα» δηλώνει η ηγεσία της κυβέρνησης, στέλνοντας αντιφατικά μηνύματα που προκαλούν σύγχυση στην απέναντι πλευρά.

Ούτε ο άσος των εκλογών που η ηγεσία της κυβέρνησης θεωρεί ότι έχει στο μανίκι της, στην εσωκομματική σύγκρουσή της στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι τόσο ισχυρό χαρτί όσο η ίδια νομίζει.

Βρυξέλλες, Παρίσι, Βερολίνο και Ουάσιγκτον δεν ευνοούν μια νέα προσφυγή στις κάλπες. Θεωρούν ότι η πλειοψηφία των 200 και πλέον βουλευτών, από την κυβέρνηση και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που ψήφισαν τα δύο προαπαιτούμενα νομοσχέδια εξασφαλίζει μια ισχυρή βάση για την εφαρμογή του προγράμματος. Οι εκλογές θα μπλόκαραν την υλοποίησή του. Κύκλοι, που είναι σε θέση να γνωρίζουν για τις προθέσεις των εταίρων μας, ξεκαθαρίζουν ότι: ακόμη και αν ο Πρωθυπουργός προσφύγει στις κάλπες θα απαιτήσουν – με τη δύναμη των εκταμιεύσεων – να ψηφισθούν, εκ των προτέρων, τα περισσότερα μέτρα.

Ομως και οι παράγοντες της οικονομίας δεν θέλουν να ακούν για εκλογές. Εχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης θεωρούν ότι αυτή τη στιγμή το μείζον πρόβλημα στην αγορά είναι τα capital controls. Πιστεύουν ότι άμεση προτεραιότητα της κυβέρνησης θα πρέπει να είναι η απελευθέρωση της οικονομίας από τα ασφυκτικά δεδομένα που δημιουργούν οι περιορισμοί στην κίνηση των κεφαλαίων. Ωστόσο, προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Μόνο έτσι θα επιστρέψει η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, θα αρθούν οι περιορισμοί, και με νέα κεφάλαια θα μπορέσει να παίξει ξανά τον ρόλο του αιμοδότη της οικονομίας. Είναι αυτονόητο ότι με τις κάλπες ξανά στο προσκήνιο κανείς ξένος επενδυτής δεν θα ρίσκαρε τη συμμετοχή του στις αυξήσεις κεφαλαίων των τραπεζών. Για αυτό και οι ενδεχόμενες εκλογές θα ήταν ένα ακόμη πισωγύρισμα. Το ένστικτο των ανθρώπων της αγοράς είναι, συνήθως, αλάνθαστο.