[Στερεότυπα] Στο οστεοφυλάκιο της Αριστεράς

Η κατάσταση στην προχθεσινή ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ οξύνθηκε έπειτα από μια αποστροφή του λόγου του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά. Ο υπουργός, ο οποίος ετοιμάζει και ένα (κατά τη γνώμη μου, διαβλητό) νομοσχέδιο για τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, έκανε μνεία στην ανάγκη διορισμού από τη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής νέων μελών του ΕΣΡ, του οποίου η θητεία έχει λήξει εδώ και καιρό. Ως γνωστόν στο ΕΣΡ, κάτι που το υπαινίχθηκε ηχηρά και ο πατέρας του υπουργού Στέλιος Παππάς, υπηρετεί σε θέση προεδρεύουσας η Λίνα Αλεξίου, κατά σύμπτωση μητέρα της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Η αναφορά αυτή εξόργισε την Πρόεδρο της Βουλής που πήρε τον λόγο και, αντί για την ουσία, κατέφυγε στο παρελθόν: η μητέρα της είναι αγωνίστρια, όπως και η φίλη της Νάντια Βαλαβάνη και δεν είναι σωστό να σπιλώνονται ήρωες, αγωνίστριες, συναγωνιστές κ.λπ. Πατέρες και γιοι, μάνες και κόρες, σύντροφοι και συντρόφισσες. Και οι θεσμοί;

Φυσικά, ουδείς αμφισβήτησε αγωνιστικές περγαμηνές του παρελθόντος προσωπικοτήτων και της Αριστεράς. Αλλά δεν γίνεται μια οποιαδήποτε κοινωνική ή πολιτική δραστηριότητα του παρελθόντος να είναι λόγος για να μη συζητιούνται οι απόψεις ή, πολύ περισσότερο, η δημόσια στάση πολιτικών, που κρίνονται (πρέπει να κρίνονται) για ό,τι λένε και πράττουν σήμερα. Οχι ως άγιοι, που επειδή αγίασαν στο παρελθόν σήμερα τους πρέπει ο ρόλος του μυροβλύτη, αλλά ως ζωντανές προσωπικότητες με πολιτικό ρόλο, ο οποίος δεν μπορεί να βρίσκεται στο απυρόβλητο. Ο θαυμασμός της Ζ. Κωνσταντοπούλου για τη μητέρα της, π.χ., δεν έχει να κάνει με την ουσία, ότι η Λ. Αλεξίου υπηρετεί (γνωμοδοτεί, λαμβάνει αποφάσεις, επιβάλλει πρόστιμα, συνδιαλέγεται) σε ένα θεσμικό όργανο η θητεία του οποίου έχει λήξει. Η θεσμική κανονικότητα του οργάνου είναι υπεράνω της στοργής για τη μητέρα της. Οπως, αντιστοίχως, η πραγματικότητα βρίσκεται υπεράνω των ιδεοληπτικών εμμονών ειδώλων όπως ο Μανώλης Γλέζος ή ο Μίκης Θεοδωράκης.

Και επειδή, ενόσω η χώρα βυθίζεται κι άλλο στην ύφεση, το λειψανεμπόριο είναι για ψιλικατζίδικα, επιτρέψτε μου να σας (ξανα)διηγηθώ μια ιστορία από το προσωπικό μου μακρινό παρελθόν στην ανανεωτική Αριστερά. Στις αρχές του 1980, ο καπετάν Μίμης Μπουκουβάλας, αδιαφιλονίκητος γκουρού της οργάνωσης του ΚΚΕ εσωτερικού Λάρισας, έστειλε μια ομάδα πιτσιρικάδων του Ρήγα Φεραίου να βρουν τον μοναδικό τακτικό αναγνώστη της κομματικής εφημερίδας στο χωριό Ραψάνη και να φτιάξουν οργάνωση. Την εφημερίδα αγόραζε μια γυναίκα, χήρα τεθνεώτος αγωνιστή του ΕΛΑΣ, που είχε περάσει με τους «αναθεωρητές». Δεν ήταν αναγνώστριά της όμως, δεν μπορούσε να τη διαβάσει, καθόσον αναλφάβητη. Αλλά την αγόραζε. «Ο άντρας μου είπε να την αγοράζω καθημερινά, να τη βοηθάω, γιατί λέει το δίκιο».

Αν ζει η καημένη η γιαγιά θα συνεχίσει να πιστεύει, από το βάθος της άγνοιας, ότι εξακολουθεί να στηρίζει «το δίκιο». Ενώ η χώρα χρειάζεται πραγματισμό, η κυβερνώσα Αριστερά της συνεχίζει να περιφέρει σε λιτανείες τα λείψανα μιας ρομαντικής επαναστατικότητας, στο όνομα ενός μεταφυσικού δήθεν δίκιου. Κι ενώ γύρω όλα γκρεμίζονται.