[Κραυγές και ψίθυροι] Δύο σε ένα

Στην πατρίδα μου τη Σύρο είναι ένας γραφικός, λαϊκός τύπος, πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης, γύρω στα 75 σήμερα, από αυτούς τους ρολίστες που ευδοκιμούν στις τοπικές κοινωνίες και, δημιουργώντας μικροαστικούς μύθους, τις κάνουν λιγότερο πληκτικές. Στα χρόνια της χούντας έλεγε τα καλύτερα για την «εθνοσωτήριο επανάσταση». Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 ήταν μονίμως αναρτημένη στο μπαλκόνι του η σημαία του ΠΑΣΟΚ – μαζί με το λάβαρο του Ολυμπιακού. Τώρα είναι ΣΥΡΙΖΑ. Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου λοιπόν, τότε που κεφαλαιοποιούσαμε το «ραντεβού με την Ιστορία», επισκέφθηκε το νησί η Μαργαρίτα Παπανδρέου ως πρόεδρος της Ενωσης Γυναικών Ελλάδος. Τα μέλη της τοπικής είχαν κινητοποιήσει τις συζύγους τους για να την τιμήσουν αναφανδόν. Ο δικός μας όμως το τερμάτισε. «Σήκω να πας με τις φεμινίστριες στην υποδοχή της Μαργαρίτας» έλεγε στη γυναίκα του. «Σιγά μην τρέχω. Εχω και σιδέρωμα» του απαντούσε εκείνη. Και όταν ο καβγάς κορυφώθηκε, ειπώθηκε το ανεπανάληπτο, μαζί με πολλά «καντήλια»: «Μωρή, θα γίνεις φεμινίστρια ή θα σε πλακώσω στα μπουνίδια;».

Και οπαδός του φεμινισμού και τραμπούκος με επαπειλούμενα μπουνίδια; Γίνεται! Το παράδειγμα με τον συμπατριώτη μου είναι κωμικό, γραφικό και ακραίο αλλά καταδεικνύει κάτι. Ο χειρισμός της αντίφασης δεν είναι πάντα υπεκφυγή. Συχνά σημαίνει προσγείωση στο σήμερα. Αυτό μάλλον συμβαίνει και στον Πρωθυπουργό που μπορεί να είναι και μνημονιακός και αντιμνημονιακός και ευρωπαϊστής και αριστερός. Ισως κάποιος ειδικός να του έχει ψιθυρίσει ότι η ικανότητα να βρίσκεται στο παρόν είναι θεμελιώδης παράμετρος για τη διανοητική ισορροπία.