Η γροθιά του Λαφαζάνη. Η καρδιά του Τσίπρα. Το τρίγωνο δεν μπορεί παρά να συμπληρωθεί με το μυαλό του Βαρουφάκη. Είναι ένα τρίγωνο ισοσκελές, όχι ισόπλευρο. Στην κορυφή είναι προφανές ποιος βρίσκεται. Εκείνος τοποθέτησε στα άλλα δύο σημεία δύο ανθρώπους προκειμένου να αλληλοαναιρούνται και να αλληλοεξουδετερώνονται. Αρχικά ήταν οι μεγαλύτεροι εχθροί. Και τώρα έχουν γίνει οι στενότεροι σύμμαχοι.
Οταν ο Γιάνης Βαρουφάκης ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών, πολλοί καθηγητές που τον έχουν γνωρίσει βεβαίωναν ότι έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στον διεθνή ακαδημαϊκό στίβο. Στη θεωρία των παιγνίων ήταν από τους πιο περιζήτητους ειδικούς. Πώς έγινε λοιπόν και για τον ίδιο αυτόν άνθρωπο είπε χθες ο Νίκος Φίλης, έστω και για να τον υποστηρίξει, ότι «έχει πει πολλές μαλακίες»; Πώς εξηγείται ότι οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που έχουν φιλοξενήσει επανειλημμένα άρθρα του, τον συνέκριναν με τον Ρούφους Φάιρφλαϊ, τον παρανοϊκό ήρωα της διάσημης ταινίας των αδελφών Μαρξ «Σούπα πάπιας», τον οποίο επιβάλλει ως πρόεδρο της χρεοκοπημένης Φριντόνια μια εκατομμυριούχος χήρα που τον έχει ερωτευθεί;
Η απάντηση είναι πάντα η ίδια: φταίει το μυαλό του. Ατιμο πράγμα το μυαλό, μπορεί να σε οδηγήσει στην κορυφή, μπορεί και να σε ρίξει στα τάρταρα. Μπορεί να σου χαρίσει Νομπέλ Οικονομίας, μπορεί και να σε οδηγήσει στο Ειδικό Δικαστήριο. Εξαρτάται από το πώς το χρησιμοποιείς. Κι από τα χαρακτηριστικά που το συνοδεύουν. Αν είναι σεμνότητα ή αλαζονεία. Ταπεινοφροσύνη ή ναρκισσισμός. Αίσθηση του μέτρου ή υπερβολή.
Ο Βαρουφάκης έπεσε θύμα ενός συνδρόμου που έχει παγιδεύσει και άλλους ευφυείς ανθρώπους σαν κι αυτόν: της υπερβολικής σιγουριάς για τον εαυτό του. Γι’ αυτό μίλησε όπως μίλησε εκείνη την ημέρα στον Ντεϊσελμπλούμ. Γι’ αυτό εκφωνούσε διαλέξεις στα Eurogroup, κουράζοντας και εξοργίζοντας τους ομολόγους του. Γι’ αυτό ανέλυσε με τόσες λεπτομέρειες το εξωφρενικό σχέδιό του για παράλληλο νόμισμα σε έκπληκτους βρετανούς επενδυτές. Δεν τον ενδιέφερε αν θα γίνονταν γνωστές εκείνες οι «μαλακίες». Για την ακρίβεια, ήθελε να γίνουν γνωστές. Ηταν παντοδύναμος.
Κι αυτό ακριβώς παραλίγο να τον καταστήσει μοιραίο. Οχι για τον ίδιο, αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Αλλά για τη χώρα του.