Χριστόφορος Βερναρδάκης: Στρατευμένα σνίκερς

Είναι καθηγητής πανεπιστημίου, αλλά καθόλου «ακαδημαϊκός». Είναι αποτυχών πολιτευτής, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει υπουργός. Είναι δημοσκόπος, αλλά στρατευμένος δημοσκόπος. Και από το προηγούμενο Σάββατο ο Χριστόφορος Βερναρδάκης φέρει ακόμη έναν άτυπο τίτλο: είναι ο πρώτος που ορκίστηκε ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας φορώντας σνίκερς. Ο πρώτος, βεβαίως, μετά την Τίνα Μπιρμπίλη.

«Είμαι αρκετά αμήχανος γιατί δεν είναι και η καλύτερη εποχή» είπε στην επίσημη πρώτη του ως αναπληρωτής υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης, κατά την τελετή παράδοσης – παραλαβής. Η αμηχανία ήταν αναμενόμενη και για έναν ακόμη λόγο. Δεν είναι λίγο να καλείσαι να αντικαταστήσεις τον Γιώργο Κατρούγκαλο. Μέχρι να επωμιστεί τη μεγάλη αυτή ευθύνη ήταν γενικός γραμματέας Συντονισμού της πρώτης αριστερής κυβέρνησης.

Το μοναδικό του βέβαια έργο στην εν λόγω θέση, που έγινε γνωστό στο ευρύτερο κοινό, ήταν μια επιστολή-καταγγελία. Την απέστειλε – εκδίδοντας παράλληλα το απαραίτητο δελτίου Τύπου – προκειμένου να ενημερώσει ότι «σε δημοσκόπηση που διεξάγει αυτές τις ώρες το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας ζητείται από τους ερωτώμενους να απαντήσουν σε ερώτημα δημοψηφίσματος που διατυπώνεται ως εξής: “ναι ή όχι στην Ευρώπη” ή ανάλογα με τον συνεντευκτή “ναι ή όχι στο ευρώ”».

Ποιο ήταν το πρόβλημα; Προέκυπταν «μείζονα ζητήματα συνταγματικής, θεσμικής και νομικής δεοντολογίας που αφορούν άμεσα τον κλάδο». Το ενδιαφέρον του μπορεί να θεωρηθεί εύλογο αφού ο επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου, το 1993 είχε ιδρύσει μαζί τον Γιάννη Μαυρή την εταιρεία δημοσκοπήσεων VPRC.

Αλλη μία φορά κατόρθωσε να συγκεντρώσει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας προτού αναλάβει κυβερνητικό θώκο. Ηταν 6 Ιουλίου και με ένα μακροσκελές ποστ στο facebook κήρυσσε την αναγκαιότητα της επανίδρυσης των συνδικάτων και της ΓΣΕΕ. Αιτία; «Η απροκάλυπτη ένταξη στο στρατόπεδο του “Ναι”». Και παράλληλα θύμιζε πόσο κρίσιμο είναι να πάρουν «τον έλεγχο της κατευθυνόμενης πληροφόρησης από τα ιδιωτικά ΜΜΕ». Δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να επαναλάβει όσα έλεγε ο Τσίπρας από το 2012. Τότε που επισήμαινε, στη «Λιμπερασιόν», ότι το να κερδίζεις τις εκλογές δεν σημαίνει ότι κερδίζεις και την εξουσία.

Και δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε ανάλυση δεύτερου επιπέδου. Τον Απρίλιο, π.χ., είχε γράψει ένα κείμενο εξηγώντας το «συστηματικό και συγκροτημένο σχέδιο επικοινωνιακής, και επομένως πολιτικής, υπονόμευσης», με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπη η κυβέρνηση. Ιθύνοντες νόες του σχεδίου; Μα φυσικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αποδείξεις της ύπαρξης του; Μονοπωλούσαν την επικαιρότητα «”θέματα” όπως η “συμβία του Παρασκευόπουλου”, τα “συμφωνητικά και οι συνεργάτιδες του Κατρούγκαλου”, το “υπενοικιαζόμενο σπίτι” της γυναίκας του Βαρουφάκη, η νοσηλεία της Βαλαβάνη σε ιδιωτικό νοσοκομείο, το “λάστιχο στην Αιδηψό”, οι “συγγενείς που διορίστηκαν”».

Ο Βερναρδάκης χρωστά, ώς έναν βαθμό, την παρουσία του στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής στο φλογερό του ταμπεραμέντο σε σόσιαλ μίντια και Διαδίκτυο. Κάποιοι ακόμη θυμούνται τους ιντερνετικούς καβγάδες του με τον Γιώργο Μουρούτη. Από τότε βέβαια που βρέθηκε στην απέναντι όχθη, των κυβερνώντων, προτιμά να αναμεταδίδει τιτιβίσματα άλλων. Οπως, φέρ’ ειπείν, το retweet της 12ης Ιουλίου «μετά από 61% #OXI συνεχίζουν και βγαίνουν στα κανάλια τσουτσέκια όπως @KaminisG ζητώντας παραίτηση @atsipras θράσος?». Οσοι τον ξέρουν δεν τους ξενίζει αυτή η συμπεριφορά. «Του αρέσει να δημιουργεί φασαρία γύρω από το όνομά του» λέει άνθρωπος που τον γνωρίζει από παλιά.

Τον Ιανουάριο κατέβηκε υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στην Α’ Αθηνών. Συγκέντρωσε 9.171 σταυρούς και βρέθηκε στην όγδοη θέση και όχι στην πεντάδα που εξελέγη. Οι γνώστες των συριζαϊκών πραγμάτων επισημαίνουν ότι η σχέση του με το κόμμα αρχίζει ουσιαστικά το 2012. Και επισημοποιείται τον Φεβρουάριο του 2013 όταν καταλαμβάνει μια θέση στη νεοσυσταθείσα τότε Επιτροπή Σοφών της Κουμουνδούρου. Χάρη σε αυτή απέκτησε πρόσβαση και έπειτα σχέση με το επιτελείο του Τσίπρα. Ακόμη και στο πλαίσιο της Επιτροπής εμφανιζόταν, σύμφωνα με μια πηγή, «κάπως ακραίος, δήθεν αμεσοδημοκρατικός». Ανήκει, όπως το θέτει άσπονδος φίλος του, σε αυτή τη μερίδα των πανεπιστημιακών του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμούν να προβάλλουν την «αριστεροσύνη» τους. Παρότι πλασάρεται ως σύμβουλος Τσίπρα, άνθρωποι με γνώση του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος τονίζουν ότι «δεν έκαναν ποτέ παρέα. Ο Τσίπρας τον ακούει, όπως ακούει πολύ κόσμο». Κοινώς, δεν ανήκει στον στενό πυρήνα.

Τα φοιτητικά του χρόνια στο Πολιτικό της Νομικής στιγματίστηκαν από το πέρασμά του από την περίφημη Β’ Πανελλαδική του 1978, η οποία δημιουργήθηκε μετά τη διάσπαση της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος. Και από τη σχέση του με τον Γιάννη Μαυρή. Οι δυο τους γνωρίστηκαν στα αμφιθέατρα και αργότερα άρχισαν να αρθρογραφούν μαζί στο περιοδικό «Θέσεις», που ίδρυσε το 1983 ο Γιάννης Μηλιός. Πριν ιδρύσουν τη VPRC είχαν εκδώσει και ένα βιβλίο, το «Κόμματα και κοινωνικές συμμαχίες στην προδικτατορική Ελλάδα».

Η εταιρεία, λένε, άνθρωποι του χώρου «ήταν κοντά στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς όμως να είναι σημιτική». Οι δρόμοι τους χώρισαν και ο Μαυρής ίδρυσε την Public Issue το 2001. Ο Βερναρδάκης, πάλι, εστίασε στην ακαδημαϊκή του καριέρα. Αν και συνάδελφοί του παραδέχονται ότι έχει καλή φήμη στον κλάδο τους, η πορεία – και κυρίως η ρητορική – του τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι μάλλον πανεπιστήμιο και δημοσκοπική αγορά δεν του αρκούσαν.