[Κραυγές και ψίθυροι] Ο Μηνάς και η Ντόρα

Με τον κριτικό και ηθοποιό Μηνά Χρηστίδη που πέθανε χθες δεν είχα προσωπική γνωριμία. Μία δύο φορές τον είχα συναντήσει στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα και είχα εντυπωσιαστεί με την αστική του ευγένεια, εμποτισμένη σε ένα βάμμα λεπτής, χειρουργικής ειρωνείας. Τα τελευταία χρόνια όμως έχω φιλική σχέση με την Ντόρα Γιαννακοπούλου, τη σύντροφό του εδώ και μισό αιώνα. Μέσα από αυτή, συνειδητοποίησα μια πολύτιμη διάσταση της αλληλεπίδρασης δύο συζύγων.

Η Ντόρα, που της αρέσει να τη λέω «Ντορίνο», ανήκει στο  σπάνιο είδος γυναικών που μένουν για πάντα «κορίτσια». Δεν είναι μόνο τα ξανθά, πλούσια, μακριά μαλλιά της. Ούτε ο λόγος της – ανατρεπτικός, τσουχτερός, σταράτος, χωρίς να φοβάται τις «βρώμικες» λέξεις. Ούτε οι απόψεις της περί ερωτικών σχέσεων που μετουσιώνονται σε συμβουλές από τις οποίες αναβλύζουν χυμοί μιας αυτοτροφοδοτούμενης νιότης. Είναι κυρίως το βλέμμα της. Σπινθηροβόλο, ανήσυχο και ύστερα από μια ζωή γεμάτη εμπειρίες είναι σαν να πρωτοβλέπει τα καλά, τα στραβά και τ’ ανάποδα του κόσμου. Χωρίς την παραμικρή σκιά βαρυγκόμιας για τους περιορισμούς που επέβαλε τα τελευταία χρόνια στη ζωή της η επί 24ωρο φροντίδα του Μηνά. Η σχέση τους δεν ήταν εύκολη. Την περιγράφει άλλωστε στο καινούργιο της βιβλίο «Μια ζωή σαν πρόβα». Ηταν όμως δουλεμένη, σμιλεμένη, κάτι που τη φέρνει πολύ κοντά στην ιδανική. Κι επειδή λένε ότι με τα χρόνια κοιτάς όπως σε κοιτάνε, κάτι μου λέει ότι ο Χρηστίδης σαν κορίτσι θα την είδε ακόμη και την τελευταία φορά που την αντίκρισε.

n Περισσότερα για τον Μηνά Χρηστίδη στις σελ. 24-25