[Κραυγές και ψίθυροι] Στερνή μου νιότη

Οι Αγγλοσάξονες έχουν μια παροιμία που λέει ότι δεν είμαι αρκετά νέος για να γνωρίζω τα πάντα. Ενας «δάσκαλός» μου σε αυτήν τη δουλειά μού το είχε πει διαφορετικά, τότε που πίστευα κι εγώ ότι έχω όλες τις απαντήσεις: «Νεότητα είναι η ηλικία που σταματάς να κάνεις ερωτήσεις γιατί νομίζεις ότι ξέρεις τα πάντα». Σωστός! Ισως, λοιπόν, από αυτήν την άποψη θα έπρεπε να δικαιολογήσω το παρεμβατικό αμόκ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο λόγος που δεν πρέπει να το κάνω είναι ότι, έτσι όπως καταγράφεται, αναιρεί την έννοια της νεότητας που δίνει άλλοθι στην ψευδαίσθηση της παντογνωσίας.

Για άλλη μία φορά την έπεσαν στον Γιάννη Πανούση ζητώντας την απομάκρυνσή του. Ουδεμία έκπληξη, την έχουν πέσει και στον Πρωθυπουργό απαιτώντας να συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις τους, αλλά και σε αυτούς που περίμεναν στις ουρές τις πρώτες ημέρες των capital controls φωνάζοντάς τους ότι έτσι στηρίζουν τον καπιταλισμό. Πού είναι όμως η νεανικότητα σε αυτήν την αδειανή νιότη με τον οξειδωμένο λόγο και την αρτηριοσκληρωτική λογική; Πού είναι τα συντρίμμια από τη ρήξη με το παλιό; Μόνο ιδεοληπτικά μπάζα βλέπω που παρεμποδίζουν την κυκλοφορία των ουσιαστικών ανατροπών και της νεανικής εξωστρέφειας. Εξοχα τους την είπε ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη. «Δεκαεννιάχρονα που έχουν κάνει δύο καταλήψεις και τρεις πορείες πυροβολούν εμένα που έχω κάνει πορεία στη ζωή μου μέσα στα γράμματα». Γιατί η συνεχής πορεία σε κρατάει νέο. Οι αλλεπάλληλες μπορεί και να σε γερνάνε πρόωρα.