Είμαστε όλοι Ελληνες και Γερμανοί

Κατ’ αρχάς μια μικρή ανακούφιση: η Ευρώπη βρέθηκε τόσο κοντά στην καταστροφή που δεν θα θέλαμε να εξετάσουμε τις λεπτομέρειες της συμφωνίας. Τα χειρότερα αποφεύχθηκαν: η Ελλάδα παρέμεινε στη ζώνη του ευρώ και η ζώνη του ευρώ δεν εκτέθηκε σε κινδύνους. Φαινομενικά τουλάχιστον, η ουσία διασώθηκε. Αλλά με ποιο τίμημα; Πώς να μη μοιραστείς την ανησυχία του «Σπίγκελ» που διέκρινε σε αυτήν τη συμφωνία έναν «κατάλογο ωμοτήτων» που επιβλήθηκε στην Ελλάδα και μια «οπισθοχώρηση της Ευρώπης»; Πώς να μην κατανοήσεις την οργή των εκατομμυρίων Ελλήνων που έχουν την αίσθηση ότι η ψήφος τους χλευάστηκε;

Αφού τα δύο πρώτα προγράμματα βοήθειας προκάλεσαν μείωση της οικονομικής δραστηριότητας κατά 25% του ΑΕΠ και εκτόξευση της ανεργίας και της φτώχειας χωρίς να μειωθεί το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτό το τρίτο πρόγραμμα θα οδηγήσει την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση; Πώς μπορείς να κλείσεις τα μάτια στον πόνο των Ελλήνων που είδαν τις συντάξεις τους, με τις οποίες βοηθούσαν παιδιά και εγγόνια, να μειώνονται κατά 30% και 40%; Πώς να επικροτήσεις μια συμφωνία λογιστών όταν βλέπεις ότι χιλιάδες Ελληνες δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά; Επειτα από χρόνια θυσιών που μετέτρεψαν το έλλειμμα του 12% σε ένα μικρό πλεόνασμα, πώς να μην συμπάσχεις με τον πόνο του ελληνικού λαού;  Από την άλλη πλευρά, όμως, πώς να μην κατανοήσεις και τους Γερμανούς που «δεν επιθυμούν να πληρώνουν»; Οι Γερμανοί έχουν ήδη πληρώσει πολλά. Εχουν πληρώσει την επανένωση: όταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου, όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες πανηγύριζαν αλλά οι Γερμανοί πλήρωσαν μόνοι μία διαίρεση που είχαν επιβάλει οι νικητές του 1945 ενώ τη δεκαετία του 2000 πλήρωσαν τις μεταρρυθμίσεις Hartz 4, σκοπός των οποίων ήταν η επιστροφή στην ανάπτυξη για την Ευρώπη. Και είναι οι Γερμανοί που πλήρωσαν σχεδόν το ένα τέταρτο της βοήθειας προς την Ελλάδα. Οι Γερμανοί έχουν ήδη πληρώσει δύο φορές τη χρεοκοπία της Ευρώπης.

Είμαστε όλοι Ελληνες και Γερμανοί. Θέλουμε να είμαστε αλληλέγγυοι αλλά δεν θέλουμε να πληρώνουμε. Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτήν τη σχιζοφρένεια; Εξηγώντας στους πολίτες ότι η συνοχή ανάμεσα στα κράτη δεν έχει σχέση με τη συνοχή μιας οικογένειας και χτίζοντας γρήγορα μια νέα Ευρώπη. Γιατί αυτό που μπόρεσε να γίνει το 1953 με την αναδιάρθρωση του γερμανικού χρέους δεν μπορεί να γίνει για την Ελλάδα το 2015; Πρέπει να αναδιαρθρώσουμε το ελληνικό χρέος και να ξεκινήσουμε μια νέα διαπραγμάτευση για την επανίδρυση της Ευρώπης. Μαζί με τους πολίτες της.

Ο Μισέλ Ροκάρ είναι πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας. Το κείμενο υπογράφουν επίσης ο πρώην ΥΠΕΞ της Ισπανίας Μιγκέλ Ανχελ Μορατίνος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών του Βελγίου Φιλίπ Μεϊστάντ και ο Πιερ Λαρουτιρού, εκπρόσωπος του κόμματος Nouvelle Donne