[Κραυγές και ψίθυροι] Το καρπούζι και το μαχαίρι

Ηταν ένα ακόμη ρεπορτάζ με συνταξιούχους που περίμεναν κάτω από τον ήλιο για να πάρουν μικροποσότητα σύνταξης. Καρπουζοπαραγωγός από τη Θεσσαλονίκη, εγκιβωτίζοντας στον αλτρουισμό και δύο λεπτά τηλεοπτικής δημοσιότητας, προσέφερε δωρεάν καρπούζια. Ζαλώνονταν οι ηλικιωμένοι τη βαριά σακούλα για να πάνε, ασθμαίνοντας, στο σπίτι τους το απόλυτο καλοκαιρινό φρούτο. Τι αυταπάτη! Το φρούτο που εικονογραφεί το ελληνικό καλοκαίρι απαιτεί διαδικασίες που τέτοια εποχή γίνονται μαρτύριο. Σου πέφτει η μέση να το κουβαλήσεις κι άντε μετά να το κόψεις με μεγάλο, κοφτερό μαχαίρι που δύσκολα κουλαντρίζεται. Προσωπικά, αν έχω κόψει στη ζωή μου  τέσσερις φορές καρπούζι, έχω κοπεί πέντε. Και να στον πάγκο της κουζίνας ζουμιά και κουκούτσια που, αν δεν τα καθαρίσεις αμέσως, μαζεύονται λεφούσι οι μύγες. Οι καρπουζόφλουδες γεμίζουν μια σακούλα σκουπιδιών και το κομμένο καρπούζι καταλαμβάνει το μισό ψυγείο – και ολόκληρο το δικό μου που είναι χωρητικότητας νοικοκυριού ενός ατόμου. Χάλια!

Είναι χαρακτηριστικό το σουβενίρ χλεύης για τη «μιζέρια των ξένων» που κουβαλάμε οι περισσότεροι στις αποσκευές μας, ακόμη και μέχρι σήμερα, όταν γυρίζουμε από το εξωτερικό. «Να φανταστείς αγοράζουν μια φέτα καρπούζι». Τι λες βρε κιμπάρη Ελληνα με τον αυτοβασανιστικό πλουραλισμό σου! Μήπως λοιπόν αυτό το καλοκαίρι, μαζί με τις καρπουζόφλουδες (γιατί όχι και τις πεπονόφλουδες) να πετάξουμε στον σκουπιδοτενεκέ και άλλες σοβαρότερες αυταπάτες; Γιατί με το καρπούζι στο 13% ΦΠΑ και το μαχαίρι στο 23%, τώρα που άλλος έχει και τα δύο, ας γλιτώσουμε τουλάχιστον τον φόρο της τεράστιας προστιθέμενης αξίας στην ψευδαίσθηση. Γενικώς…