[Κραυγές και ψίθυροι] Ναζί κανείς;

Σαν να ήταν αυτό το πρώτο Σαββατοκύριακο  με επίφαση  καλοκαιριού. Ενα σύντομο διάλειμμα κανονικότητας, αλλά με παρούσες όλες  τις συνιστώσες της διαταραχής όπως το «αμάρτημα της μητρός μου» της Νάντιας Βαλαβάνη, η περιφορά στα ΜΜΕ του Γιάνη Βαρουφάκη ως επιτάφιος για εχθρούς και (πρώην) φίλους και το παράπονο του Παναγιώτη Λαφαζάνη με ρητορική «περσινής αρραβωνιαστικιάς». Ακόμη και οι παραδόσεις των υπουργείων αναβλήθηκαν για σήμερα…

Ως διάλειμμα λοιπόν της εσωστρέφειας είδα το φιλμάκι με τη βασίλισσα Ελισάβετ που σε ηλικία πέντε ετών έπαιζε χαιρετώντας, υποτίθεται, ναζιστικά. Προσωπικά, δεν με σοκάρισε το παιχνίδι ενός πεντάχρονου, ακόμη και αν όντως χαιρετούσε σαν ναζί. Ο ρόλος του Ηνωμένου Βασιλείου στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχει καταγραφεί στην ιστορία όχι από παιδιά αλλά από ενηλίκους. Εκείνο που με εξέπληξε αρνητικά είναι το πώς, εβδομήντα χρόνια μετά, χρησιμοποιείται αποσπασματικά και ανθρωποφαγικά μία σκηνή από ένα φιλμάκι, που δεν είναι ξεκάθαρο κάτω από ποιες συνθήκες γυρίστηκε. Και εκείνο που αρχίζει να με ανησυχεί σοβαρά είναι το πώς, όλο και πιο συχνά, τελευταία ανασύρεται το φάντασμα του ναζισμού, έστω και σε ρόλο μπαμπούλα. Γιατί τον μπαμπούλα τον φοβόμαστε μόνο όσο πιστεύουμε στην πιθανότητα να είναι υπαρκτός. Βέβαια, οι γεωπολιτικές συνθήκες μπορεί και να το επιτρέπουν – θέλω να πιστεύω ότι δεν το καλλιεργούν. Γιατί, σε αυτή την περίπτωση, τρέμω την ώρα που θα δω παιδιά να παίζουν, αντί για «κλέφτες κι αστυνόμους», «ναζί κι αντιστασιακούς». Κάποια κεφάλαια της Ιστορίας δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται ούτε ως παιχνίδι ούτε ως λασπόλουτρο.