[Ενστάσεις] Τζάκετ ή μάσκα

Στις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007 ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής είχε εμφανιστεί στις τηλεοράσεις φορώντας ένα ελαφρύ τζάκετ, σύμβολο υποτίθεται επιχειρησιακής ετοιμότητας. Και ναι μεν λίγο καιρό μετά ο Καραμανλής ξανακέρδισε τις εκλογές, όμως το τζάκετ του ετοιμοπόλεμου μετατράπηκε στο αδειανό πουκάμισο ενός νωθρού πολιτικού. Και θα το θυμόμαστε.

Στην πυρκαγιά της περασμένης Παρασκευής στον Υμηττό κάπως αντίστοιχα κινήθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας. Με μπεζ κοστούμι (και πάντα χωρίς γραβάτα) έσπευσε να δείξει ότι ελέγχει την κατάσταση. Η εικόνα που συμβόλισε τη δική του ισχύ έχει τον ίδιον στο επίκεντρο ανάμεσα σε δυο υπουργούς και πίσω αξιωματικούς με λευκά – όλοι να του δείχνουν κάτι ασαφές μπροστά του. Καθρέφτιζε την πραγματικότητα αυτή η αστεία εικόνα; Δεν έχει σημασία. Στην επικράτεια της επικοινωνίας η πραγματικότητα δεν έχει σημασία – και τα πλήθη δεν θέλουν ακόμα να βλέπουν αστεία στον Τσίπρα.

Διαφορετικά αστεία ήταν η προσπάθεια να σκηνοθετήσει προσωπικό ενδιαφέρον για τη φωτιά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Ο τέως υπουργός, που έσπευσε με τηλεοπτικό συνεργείο στον Καρέα, φορούσε μια χειρουργική μάσκα στο πρόσωπο, υποτίθεται για να προφυλαχθεί από τους καπνούς, την οποία κατέβασε ελαφρά προκειμένου να κάνει δηλώσεις.

Οι προσεκτικοί θεατές θα μπορούσαν να δουν ότι πίσω του περνούσαν διάφοροι ανασαίνοντας άνετα, αλλά συνήθως, όταν μιλάει ένας υπουργός στην τηλεόραση, οι θεατές δεν βλέπουν γύρω γύρω.

Την τηλεοπτική σκηνοθεσία χάλασαν δυο εθελοντές, που ζήτησαν από τον υπουργό ή να αναλάβει δράση ή να φύγει.

Την επικοινωνιακή άνεση του Καραμανλή και του Τσίπρα και την αγχώδη προσπάθεια του Λαφαζάνη να δείξει αγωνία και ενδιαφέρον ενώνει το ίδιο στη βάση του επικοινωνιακό στρατήγημα: η επινόηση μιας εικόνας τους που θα εγκλωβίσει ψηφοφόρους. Είμαστε όλοι θύματα της επικοινωνίας.