[Κραυγές και ψίθυροι] Αλλος για τη Βάρκιζα

Στις αρχές της χιλιετίας, τότε που λόγω της εισβολής στο Ιράκ ήταν πολύ trendy ένας «σαμπανιζέ» αντιαμερικανισμός και μια στυλιστική αριστεροσύνη, οίκος κοσμημάτων είχε κυκλοφορήσει δαχτυλίδια που είχαν χαραγμένα αποσπάσματα από τη Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Την ίδια εποχή, ο οίκος Moschino είχε λανσάρει ως αγκράφα το σήμα της ειρήνης με στρας, ενώ το ίδιο σήμα, με μπριγιάν, ξεπουλούσε σε ελληνικό κοσμηματοπωλείο. Οι δε κοσμικές κυρίες που τα φορούσαν αισθάνονταν λες και μόλις είχαν γυρίσει από την Παρισινή Κομμούνα.

Αυτή η αναφορά μπαινόβγαινε στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες μέχρι που εγκαταστάθηκε όταν, προχθές, άκουσα τον «πύρινο» λόγο της Ζωής Κωνσταντοπούλου στη Βουλή. Αόριστα ποιητικά τσιτάτα που τροφοδοτούν τη ρητορική αυτών που φαντασιώνονται την επανάσταση ως σύνθημα στους τοίχους ή ως σχολική παράσταση. Και επειδή η συγκεκριμένη κυρία είναι του πλουραλισμού, άντε ως χολιγουντιανή υπερπαραγωγή. Στο ίδιο μήκος κύματος η βουλευτής Ραχήλ που προσφάτως ανακάλυψε και άλλους συνειρμούς με τη Βάρκιζα πλην αυτού με το Yabanaki και αναρτά φωτογραφίες δακρυσμένων ανταρτών δίνοντας «ραντεβού στα γουναράδικα». Προφανώς ο Αρης Βελουχιώτης, στον οποίο αποδίδεται η φράση, εννοούσε μια συνάντηση θυσίας. Κι άσε που προφανώς δεν μπορούσε να έχει πει τη λέξη ραντεβού (σιγά μην είπε και «ραντεβουδάκι» ή «ορεβουάρ») – τα χρόνια εκείνα λέγανε «καλή αντάμωση».

Στον αντίποδα η Νάντια Βαλαβάνη, τις αντιστασιακές περγαμηνές της οποίας τιμώ και σέβομαι. Αλλά κι εκείνη, 70 χρόνια (10 πριν γεννηθεί) στη Βάρκιζα με το όπλο παρά πόδα, μην πάθει καμιά αγκύλωση…