[Κραυγές και ψίθυροι] Αλέξης και Φανούρης

Στην ταινία «Ο Φανούρης και το σόι του» του 1957 ο Μίμης Φωτόπουλος είναι ένας φιλότιμος Ελληνας που προσπαθεί να παντρέψει την αδελφή του. Η έλευση από την Αμερική του πλούσιου, κοσμοπολίτη αδελφού του Γιάννη τού δίνει ελπίδες. Πιστεύει ότι θα λύσει το πρόβλημά του μέχρι που ο Γιάννης αποδεικνύεται μούφα κι ο Φανούρης τον διώχνει και διασώζει το φιλότιμό του.

Ο Γιάννης της ταινίας έγραφε το όνομά του με δύο «ν» αλλά μου θυμίζει τον άλλον με το ένα. Φορούσε και παρόμοια πουκάμισα, αυτά με το μικρό print, κουμπωμένα μέχρι τον λαιμό. Κάπως έτσι δημιουργήθηκαν κάτι μεταμεσονύχτιοι συνειρμοί. O Αλέξης Τσίπρας είναι από τους πιο μη κοσμοπολίτες πρωθυπουργούς των τελευταίων δεκαετιών. Οχι ακριβώς παιδί του λαού, αλλά γέννημα-θρέμμα μιας τάξης που κατηγοριοποιήθηκε στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, έστειλε τα παιδιά της για αγγλικά στον Στρατηγάκη, έκανε και οργανωμένα ταξίδια στο εξωτερικό τύπου «Παρίσι – Λονδίνο σε 4 μέρες». Νομίζω λοιπόν ότι αρχικά εντυπωσιάστηκε από τον βαρουφάκειο αέρα, τις έδρες στα ξένα πανεπιστήμια, τις θεωρίες με τους αγγλικούς όρους, ίσως και με τον τρόπο που προφέρει ο πρώην υπουργός το «ch». Ο εντυπωσιασμός του αποδείχθηκε καταστροφικός για τη χώρα, μπορώ ωστόσο να ανιχνεύσω τις αιτίες του στο «ανθρώπινο» της εξ αντανακλάσεως ματαιοδοξίας. Σαν τον Φανούρη, ευτυχώς, συνήλθε νωρίς. Η διαφορά είναι ότι ο Γιάννης έφυγε, ενώ ο Γιάνης εξακολουθεί να προκαλεί και να ακκίζεται. Η συνέχεια όμως παραπέμπει στο «Διακοπές στην Αίγινα» και στο «Υπάρχει και φιλότιμο».