[Κραυγές και ψίθυροι] Ρεαλισμός ή μαγεία

Οταν στην εφηβεία μου πρωτοδιάβασα το «Λεωφορείον ο Πόθος» παραδόθηκα στη γοητευτική παρακμή της Μπλανς Ντιμπουά. Ο λυρικός πεσιμισμός και η drama queen που λυσσομανάει στο θυμικό των κοριτσιών αυτής της ηλικίας είχαν βρει την έκφρασή τους στην ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς. Η θρυλική της ατάκα «δεν θέλω ρεαλισμό, θέλω μαγεία» έγινε το προσωπικό μου ευαγγέλιο και σύνθημα στον τοίχο του δωματίου μου. Αλλά μετά μεγάλωσα. Και όταν το 1983 ο σπουδαίος αμερικανός δραματουργός, αφού μια ζωή πάλεψε με τα αδιέξοδα, τα φαντάσματα και τους εφιάλτες της δικής του μαγείας, βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο ενός παρακατιανού ξενοδοχείου καθώς, τύφλα στο μεθύσι, προσπαθώντας να πιει νερό κατάπιε τον φελλό του μπουκαλιού που σφηνώθηκε στον λαιμό του, το ευαγγέλιο ετέθη υπό αμφισβήτηση. Εξάλλου είχα πια αφήσει το εφηβικό μου δωμάτιο.

Από τότε πέρασαν χρόνια. Και όσο περισσότερα τόσο και μεγαλύτερη η απόσταση που έπαιρνα από την ερμηνεία του ρεαλισμού με «εργαλείο» τη μαγεία. Δηλαδή αυτό ακριβώς που είδα να συσπειρώνει την πλειοψηφία στις δραματικές πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Η πολιτική δεν είναι η τέχνη μόνο του εφικτού. Στον αντίποδα του θεάτρου, είναι και η τέχνη της διαχείρισης του ρεαλισμού και της ενηλικίωσης. Κατανοώ απόλυτα το hangover της απογοήτευσης για όσους μέθυσαν από τα σφηνάκια της μαγείας. Αλλά στην πραγματική ζωή στο ματς Ρεαλισμός – Μαγεία νικάει πάντα το 1. Ή, για να είμαι αισιόδοξη, ο μόνος τρόπος να κατακτήσεις τη μαγεία είναι να ενδώσεις στον ρεαλισμό.