[Ενστάσεις] Ας τελειώσει ο πόλεμος

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Eπειτα από τη διαπίστωση του Αλέξη Τσίπρα ότι οι μπλόφες τελείωσαν, ότι το Grexit είναι σοβαρή πιθανότητα κι ότι η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρώπη δεν είναι ηρωισμός αλλά αυτοκτονία, άρχισε η εργώδης προσπάθεια να αποφευχθεί το μοιραίο.

Τι θα συμβεί, αυτή τη στιγμή κανείς δεν μπορεί να το προδιαγράψει με ασφάλεια. Πάντως, η αποχώρηση του μετρ της δημιουργικής ασάφειας και της διαλυτικής κωλυσιεργίας Γιάνη Βαρουφάκη άλλαξε τα δεδομένα. Και η υπό τον Ευκλείδη Τσακαλώτο αλλαγή ρότας στη διαπραγματευτική τακτική θα μπορούσε να σώσει την ευρωπαϊκή παρτίδα.

Ωστόσο, η στροφή στον ρεαλισμό είναι, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό υπονομευμένη από τις συνέπειες που έφερε η στρατηγική της κωλυσιεργίας, η οποία προηγήθηκε. Οχι μόνο τις οικονομικές, αλλά και τις ιδεολογικές, που όρισαν βίαια και διαιρετικά τη δημόσια συζήτηση.

Επί πέντε μήνες, στην Ελλάδα κυριάρχησε η ηρωική αφήγηση ότι ένα έθνος αντιστασιακών θα άλλαζε όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και την Ευρώπη. Πώς; Με ηρωικά Οχι, με έναν κοινοβουλευτισμό α λα καρτ, με μια αριστεροδεξιά ρητορική που κολάκευε την εθνική αυταρέσκεια, την εσωστρέφεια, την άρνηση της πραγματικότητας. Με έναν συμβολικό πόλεμο, τον οποίο «το έθνος των αγώνων και των θυσιών» (κατά την εθνικιστική, και όχι αριστερή, φαντασίωση) ήταν έτοιμο να τον επαναλάβει, ακόμα κι αν οδηγούσε στο Κούγκι.

Χθες βράδυ διαχύθηκε μια αισιοδοξία: ο Πρωθυπουργός ίσως να πρόλαβε, και το φιτίλι ίσως δεν πυροδοτήσει τα εκρηκτικά. Ο,τι κι αν γίνει, προσωπικώς, θα περιμένω κάποια στιγμή απ’ τον κ. Τσίπρα μια αυτοκριτική επειδή υποδαύλισε την κάθετη πόλωση στην κοινωνία, που οδήγησε στην απαξίωση και στη συκοφάντηση πολιτικών αντιπάλων, στην υπονόμευση του πολιτικού διαλόγου, στο Οχι (που έγινε Ναι).

Ακόμα και σήμερα, στελέχη της κυβέρνησης κυνηγάνε την πολιτική διαφωνία σαν να είναι όχι αυτονόητο δημοκρατικό δικαίωμα αλλά σαν να είναι έγκλημα.