[Κραυγές και ψίθυροι] Φωνές

Τακτική γνωστή και δοκιμασμένη. Από πολιτικούς μέχρι ξινισμένες περσινές αρραβωνιαστικιές. Δημιουργείς μια κρίση και, στη συνέχεια, επεμβαίνεις, ως σωτήρας, για να αποσοβήσεις την κρίση που ο ίδιος δημιούργησες. Eκφανσή της είναι και το να εξαπολύσεις μια προπαγάνδα ως αξίωμα και να χαρακτηρίζεις προπαγάνδα οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη. Ο Πρωθυπουργός, όταν ανήγγειλε το δημοψήφισμα, μας χώρισε, διά των συμφραζομένων, σε «πατριώτες» και «συνενόχους», κάτι που έκανε ξεκάθαρα και στο επόμενο διάγγελμά του. Και εκτόξευσε μια τάση (διατηρώ την ελπίδα ότι δεν είναι σχέδιο) που είχε αρχίσει να καλλιεργείται εδώ και καιρό. Υπουργοί και βουλευτές της κυβέρνησης απαντούσαν σε ερωτήσεις που δεν τους άρεσαν με έναν ακατάσχετο υβριστικό λόγο στον οποίον τσουβάλιαζαν Εφιάλτη, γερμανοτσολιάδες, προδότες και μια πανταχού παρούσα φλου ολιγαρχία, ή φωνασκούσαν επί ώρα διατεινόμενοι ότι δεν τους επιτρέπεται να φωνασκούν. Τη σκυτάλη πήραν διάφοροι «συσπειρωμένοι» που θεωρούν δημοσιογραφικό καθήκον την αντοχή και την ανοχή σε ατεκμηρίωτες προσωπικές επιθέσεις για να γίνει η «φωνή κόμματος» «οργή λαού» σε εκείνο το «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» στην τελευταία συγκέντρωση του Οχι. Ανάμεσά τους και συνάδελφοί μου, αυτοί που θεωρούσαν ότι η αργία των τραπεζών αποτελεί είδηση για τα «ψιλά».

Για να τελειώνουμε. Η ελεύθερη δημοσιογραφία μπορεί να είναι καλή ή κακή, αλλά χωρίς ελευθερία είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να είναι παρά κακή. Και παραφράζοντας μια παροιμία της πατρίδας μου, έχω να πω ότι οι πολιτικοί που τους ενοχλούν οι δημοσιογράφοι είναι σαν τους ναυτικούς που τους πειράζει η θάλασσα.