[Ενστάσεις] Υπουργείο αντιπολιτεύσεως

Ενα τσακ πριν από την καταστροφή και με ένα θριαμβευτικό αποτέλεσμα σε ένα άχρηστο, όπως αποδείχτηκε, δημοψήφισμα, πριν ξαναπάει στους εταίρους, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συμμετείχε, μαζί με τους πολιτικούς αρχηγούς, σε ένα πολύωρο συμβούλιο. Ο λόγος; Για να συντονιστεί το πολιτικό σύστημα ενόψει μιας νέας διαπραγμάτευσης, μήπως και αποφευχθεί, τελικά, η πορεία προς την κατάρρευση, μήπως η χώρα γλιτώσει το Grexit και τη δυστυχία που θα επιφέρει.

Οι πολιτικοί αρχηγοί συνεδρίαζαν ώρες. Και στο τέλος φάνηκε ότι συναίνεσαν σε δύο πράγματα. Οτι το Οχι δεν ήταν εντολή ρήξης με τους εταίρους (κάποια στιγμή, όμως, ο κ. Τσίπρας πρέπει να εξηγήσει στους έλληνες πολίτες, που μπήκαν χωρίς λόγο σε ένα ακραίο παιχνίδι διχασμού, τι ακριβώς ήταν). Κι ότι η Ελλάδα (δηλαδή, ο κ. Τσίπρας) χρειάζεται «εντολή συνέχισης και ενίσχυσης της προσπάθειας για την επίτευξη μιας κοινωνικώς δίκαιης και οικονομικώς βιώσιμης συμφωνίας» που θα φέρει «εμπροσθοβαρές (!) αναπτυξιακό πρόγραμμα».

Η δήλωση αυτή είναι ακατανόητη. Ωστε, λοιπόν, η αντιπολίτευση (πλην ΚΚΕ) παραδέχεται ότι η κυβέρνηση δεν σκόρπαγε τον χρόνο (και το χρήμα) επί πέντε μήνες, αλλά αγωνιζόταν για δίκαιη συμφωνία;

Η συνυπογραφή από την αντιπολίτευση αυτής της παραδοχής, στην ουσία ακυρώνει το πιο σοβαρό τμήμα του ρόλου της: την οργάνωση της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαλότητας στην κυβέρνηση. Η αναγκαία συναίνεση σε μια κορυφαία επιλογή, της διαπραγμάτευσης, δεν ακυρώνει την υπόλοιπη σοβαρή δουλειά της αντιπολίτευσης. Κι αυτή είναι να επισημαίνει λάθη, να προστατεύει από τις πρακτικές αυταρχισμού που ξεφυτρώνουν δεξιά κι αριστερά, να βρίσκεται απέναντι στον κρατισμό, στις ιδεοληψίες, στον εξισωτισμό.

Με το χαρτί που υπέγραψαν, οι αρχηγοί των φιλευρωπαϊκών κομμάτων δέχτηκαν, χωρίς ουσιαστικό λόγο, να μοιραστούν με τον κ. Τσίπρα μέρος της ευθύνης του για την κατάσταση. Από φόβο; Από ηττοπάθεια; Από κρυφές βλέψεις; Οπως και να ‘ναι, συμβάλλουν εξίσου στην απελπιστική ασυναρτησία που μας περιβάλλει.