[Αμφίσημα] Οι ουρές των καλοκαιριών μας

Ακόμα έχω στ’ αφτιά μου την εκνευριστική μονότονη φωνή που μου υπενθύμιζε πόσο βλαξ ήμουν. «Εσύ έκανες διακοπές κι εμείς βγάζαμε λεφτά».

Καλοκαίρι του 1999. Η εποχή της παραζάλης της οδού Σοφοκλέους. Τότε που ο πυρετός του εύκολου κέρδους είχε κυριεύσει τους Ελληνες που έκαναν ουρές σε ΕΛΔΕ για να ανοίγουν κωδικούς ή έστεκαν αποσβολωμένοι μπροστά στις μικρές οθόνες παρακολουθώντας τα σύμβολα των ελπίδων τους που θρυμματίστηκαν λίγους μήνες αργότερα.

Καλοκαίρι του 2004. Η εποχή που κυκλοφορούμε όλοι με μία μπέρτα οπτιμισμού. Μόλις έχουμε πιει την τελευταία ρανίδα από το νέκταρ της επιτυχίας της κατάκτησης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου και νιώθουμε ολύμπιοι θεοί που κρατούν στα χέρια τους το μέλλον της Γης. Ουρές στα εκδοτήρια εισιτηρίων για να ζήσουμε από κοντά το επόμενο θαύμα, τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη γενέτειρά τους. Τίποτα δεν μπορεί να μας ξυπνήσει από το όνειρο. Οι φωνές της Κασσάνδρας για τον βαρύ λογαριασμό των φαραωνικών έργων που θα έρθει τα επόμενα χρόνια αντιλάλησαν στο κενό, ενώ στα ατυχήματα των ηρώων μας προβάλαμε συμβολικά αντίβαρα στην πραγματικότητα.

Καλοκαίρι του 2015. Αναμμένα αλάρμ έξω από τα ΑΤΜ των τραπεζών. Ουρές από ανθρώπους βυθισμένους στις σκέψεις τους, που αναζητούν σανίδα σωτηρίας σε τσαλακωμένα χαρτονομίσματα.

Είναι η σιωπή που έπεται της ομιλίας. Είναι τα καλοκαίρια που σημαδεύουν τη ζωή μας…