[Κραυγές και ψίθυροι] Εξυπνοι και εμπαθείς

Σε αυτό το αιωρούμενο δημοψήφισμα το αντικείμενο μπορεί να είναι έωλο, αλλά η επενέργειά του μέχρι τώρα είναι πολύ βασική και θεμελιώδης. Δεν αναφέρομαι στις πολιτικές εξελίξεις αλλά στις μεταξύ μας σχέσεις. Η πόλωση και η ένταση – κάκιστη, αλλά αποκαλυπτική – λειτούργησε ως ευκαιρία να κοιταχτούμε βαθιά στα μάτια. Να αναμετρηθούμε όχι σε σχέση με το αν υποστηρίζουμε το Ναι ή το Οχι, αλλά με το πώς επικοινωνούμε τη θέση μας. Η σύγκρουση δεν είναι ταξική και ας παρουσιάζεται ως έτσι. Είναι ψυχική και αισθητική. Να, για παράδειγμα, φίλος ακτιβιστής αντιρατσιστής που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην υποστήριξη της διαφορετικότητας κάγχαζε τους τραπεζικούς υπαλλήλους υποστηρίζοντας ότι οι τράπεζες πρέπει να μείνουν για πάντα κλειστές ώστε να απαλλαγούμε από «τα κτήνη με τις γραβάτες» και χαρακτήριζε «σαπιοκοιλιές» αυτούς που περίμεναν στην ουρά για να πάρουν το δεδουλευμένο πενηντάρικό τους. Από την άλλη, άνθρωπος που θεωρούσα μετριοπαθή και εχέφρονα ούρλιαζε κλαίγοντας ότι την Κυριακή ψηφίζουμε, τη Δευτέρα ο Τσίπρας και η παρέα του στο Γουδή – πολύ συνωστισμός εκεί στο Γουδή, να κάνει και προσφορές «τρεις εκτελέσεις στην τιμή των δύο».

Φοβάμαι κι εγώ τον διχασμό όσο κι αν σε κάποια καπρίτσια της Ιστορίας μοιάζει να είναι αναπόφευκτος. Ωστόσο, στο τέλος της ημέρας δεν θα είμαστε χωρισμένοι σε «φασίστες της δραχμής» και «δουλικά της Ευρώπης» αλλά σε εμπαθείς και έξυπνους. Και τη βάρκα πρέπει να τη μανουβράρουν οι δεύτεροι γιατί είναι αλήθεια πως όταν δύο άνθρωποι μαλώνουν φταίει πάντα αυτός που είναι πιο έξυπνος.