[Κραυγές και ψίθυροι] Ραντεβού με την υστερία

Αναρωτιέμαι αν οι άνθρωποι έχουμε συναίσθηση και συνείδηση όταν ως άτομα, ως ομάδα, ως γενιά, ως λαός «γράφουμε» Ιστορία. Οταν δημιουργούμε τα υλικά με τα οποία θα δουλέψει ο ιστορικός του μέλλοντος. Είναι κι αυτό που λένε ότι στο μάτι του κυκλώνα δεν αισθάνεσαι καμία περιδίνηση.

Αυτές τις άγριες ημέρες, τη σημερινή «Μεγάλη Δευτέρα» οι περισσότεροι διεκδικούμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, να βάλουμε από τον τίτλο έως έστω και τα σημεία στίξης στο  αφήγημα. Πολύ σπρωξίδι όμως στον διάδρομο, πολλή αγκωνιά και τρικλοποδιά για το «φτούκα πρω» στο ραντεβού με την Ιστορία. Με την Ιστορία ή με την υστερία; Ποιoυ η συγκέντρωση ήταν μεγαλύτερη; Ποιος λαός είναι πιο λαός; Η ζωή δικαιούται να τραβάει την ανηφόρα με εσπαντρίγιες Toms, εκτός από σημαίες και ταμπούρλα; Η διαμαρτυρία και η πολιτική διεκδίκηση έχουν dress code; Σημασία έχει από πού ξεκινάς – από τη Γλυφάδα ή από το Περιστέρι – ή το πού θέλεις να φτάσεις; Κι αυτές οι αδιαπραγμάτευτες Οριστικές; Μένουμε Ευρώπη. Στηρίζουμε την κυβέρνηση. Λέμε ναι στο ένα. Λέμε όχι στο άλλο. Σαν προκράτηση του επόμενου ιστορικού κεφαλαίου μού ακούγονται.

Λένε πως την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι μπορούν να τη γράφουν και οι ηττημένοι. Προσωπική μου γνώμη; Την γράφουν οι διανοούμενοι. Και αν στην εποχή μας είναι δύσκολο να προσδιοριστεί ο διανοούμενος, έτσι όπως όλα αλέθονται στην κρεατομηχανή των social media, η απουσία της διανόησης καταγράφεται αμέσως.